آرمان گرایی در دو دیوان های شعری عبدالوهاب البیاتی

چکیده مقاله

آرمان گرایی پدیده ای با قابلیت هایی شگرف است و به بشر یادآور می شود که با جهان بینی و منظومه ی فکری خاص و متفاوت می توان ماندگار و برجسته شد بسیاری از هنرمندان و شاعران برای نجات انسان از بحران های روانی و با آفرینش و بازسازی انسان، دنیا و هرچه که در واقعیت ناخوشایند است ، زمینه های لازم برای امیدوار کردن را با آرمان گرایی فراهم می آورند رویاهای خویش را در ساختار اجتماعی و کالبدی در اشعارشانبه عینیت برسانند عبدالوهاب البیاتی شاعر عراقی معاصر نیز یکی از این شاعران آرمانگراست که ، در اشعارش اعمال الشعریه ۱/۲ ، در بیان اعتراض به اوضاع نابسامان جامعه به خاطر حسرت های بسیار خود و مردمش و دغدغه هایشان، با خلق مکانهای رمزی و آرمانی ، اسطورهها، الگوها، معانی مختلف ، آرمانشهرها و در شعرش به آرمان خواهی پرداخته است و چنان عمیق و جدی به رویاپردازی از این آرمان ها تاکید دارد که با بیانی قاطع ، خواهان آرمان گرایی دیگر انسان هاست مقاله حاضر به روش کتابخانه ای و با شیوه توصیفی تحلیلی شیوه های آرمانگرایی البیاتی را در اعمال الشعریه ۱/۲ اش مورد بررسی قرار داده است و یافته های آن شامل مضامینی چون؛ آرمان و آرمان گرایی ، عبدالوهاب البیاتی ،وطن خواهی در جهت آرمان گرایی ، مرگ دریچه ای رو به دنیای آرمانی ، آرمان شهر اتوپیا جهانی تازه بر مبنای آرمان خواهی ، شخصیت های اسطوره ای الگوهایی دارای نهادی آرمان گرا می باشد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مهتاب مجنون پور

پژوهشگر و نویسنده؛ موسس دفتر پژوهش فاعل الخیر در ایران؛ تهران

حسین محسنی

استادیار گروه زبان و ادبیات عربی دانشگاه محقق اردبیلی

شهرام لطفی

دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات عربی

لیلا ولی پور لالیمی

دانشجوی ارشد ابیات عربی ، دانشگاه مازندران، بابلسر

مجنون پور، مهتاب و محسنی، حسین و لطفی، شهرام و ولی پورلالیمی، لیلا،1403،آرمان گرایی در دو دیوان های شعری عبدالوهاب البیاتی،نوزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات نوزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ8 تیر 1403