چکیده مقاله
پیشینیان برای بیان برخی مفاهیم و معانی و همچنین توضیح و تفسیر برخی حالات انسانی و یا مقامات و کشفیات، بنا به دلایلی آنها را نه به صورت مستقیم و همه فهم ، بلکه به صورت نمادین و رمز گونه بیان می کردند تا اهل علم و خواهندگان واقعی بتوانند با تعمق در ورای کلام، به عمق معنا راه بیابند این معانی که ما آنها را رمز و نماد گفته ایم در آثار نظم و نثر بسیاری از بزرگان ادب ما وجود دارد که ما در اینجا برای نمونه به دو مورد از آنها پرداخته ایم همان گونه که از عنوان نیز مشخص است ، نماد بسی بیش از یک علامت ساده است ؛ نماد در ورای معنی جای دارد، و تفسیری مختص به خود دارد که لازمه این تفسیر دارا بودن نوعی قریحه است نماد سرشار است از تاثیرگذاری و پویایی
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�حمت پور، حافظ،1403،بررسی اصطلاحات رمزی و نمادین »آب «و»آتش « در حماسه شاهنامه فردوسی و غزلیات عاشقانه و عارفانه،نوزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ
ارائهشده در
مجموعه مقالات نوزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ8 تیر 1403