حفاظت و احیا بافتهای تاریخی و نقش آن در توسعه پایدار شهری

چکیده مقاله

با بررسی متون تاریخ و شواهد به قدمت هزاران ساله و ریشهدار بسیار کهن در ایران میتوان پی برد اولین نشانههای تمدن در کشور به حدود شش هزار سال پیش از میاد میرسد که انسانها با توجه به نیازهای معیشتی و رشد جمعیت از کوهها و غارها به دشتهای حاصلخیز روی آوردند سکونتگاههای انسانی در جلگه های نجد ایران همچون شهر سوخته در سیستان هزاره سوم و چهارم پیش از میاد ، تپه حصار دامغان هزاره پنجم پیش از میاد ، تپه سیلک کاشان، شوش و هفت تپه و نشان از زندگی اجتماعی است یکی از قدیمیترین اماکن ما قبل تاریخ در سرزمین امروزی ایران تپه زاغه در قزوین است که موید زندگی انسان کشاورز در شش تا هفت هزار سال ق م است سرزمین ایران با وضعیت جغرافیایی خاص خود، یکی از کهن ترین مراکز رشد و توسعه فرهنگ و تمدن شهرنشینی در جهان است به همین خاطر میراث فرهنگی و آثار باستانی از ارکان پایدار شهرهای تاریخی ایران و سند افتخار ملی و هویت آنها به شمار میآید امروزه بدلیل رشد جمعیت و مهاجرت در شهرها و عدم خدمات رسانی به بافتهای قدیمی و تاریخی، تمرکز فعالیتهای اقتصادی، اجتماعی در آنها روبه ساکن شدن است پیوند بین بافتهای قدیمی با بافتهای جدید در جهت توسعه پایدار شهری امری ضروری است و مجال را برای حفاظت، باززنده سازی، احیاء و مرمت در جهت حفظ ارزشها و هویت معماری بوجود آورده است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

علی اکبرزاده

دپارتمان فناوری معماری، دانشکده معماری، دانشگاه تهران، تهران، ایران

�کبرزاده، علی،1403،حفاظت و احیا بافتهای تاریخی و نقش آن در توسعه پایدار شهری،دومین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در مهندسی عمران، معماری و شهرساز�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی20 آبان 1403