پیش بینی امید به زندگی در دانشجویان بر اساس خودکارآمدی اجتماعی و انسجام خانواده

چکیده مقاله

پژوهش حاضر با هدف بررسی پیش بینی امید به زندگی در دانشجویان بر اساس خودکارآمدی اجتماعی و انسجام خانواده انجام شد پژوهش حاضر از نوع توصیفی همبستگی بود جامعه آماری شامل دانشجویان مقطع دکترا ی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳ ۱۴۰۲ می باشد و افراد نمونه نیز تعداد ۱۲۷ نفر به روش تصادفی خوشه ای انتخاب شدند ابزار پژوهش نیز مقیاس امید به زندگی اشنایدر ۱۹۹۱ ، پرسشنامه انسجام خانواده رضویه و سامانی ۱۳۷۹ و پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی اجتماعی کانلی ۱۹۸۲ بود تجزیه و تحلیل داده ها با روش رگرسیون چند متغیره با استفاده از نرم افزار spss نسخه ۲۱ محاسبه شد یافته های پژوهش نشان داد که همبستگی با پدر، همبستگی با مادر، انسجام خانواده و خودکارآمدی اجتماعی قابلیت پیش بینی امید به زندگی را در دانشجویان دارد و همچنین همبستگی با پدر به عنوان قوی ترین پیش بینی کننده امید به زندگی تعیین شد می توان اینگونه نتیجه گیری کرد که با باال رفتن انسجام در کانون خانواده و ارتباط قوی تر و در نهایت باال بردن خودکارآمدی اجتماعی می توان در بهبود و افزایش امید به زندگی در آنان نقش موثری ایفا کرد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

الهام ضرغامی

استادیار گروه روانشناسی سالمت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ورامین، ورامین، تهران

پریسا رفیعی

دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد واحد پردیس بین الملل کیش

زهره کریم نیافرد

دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد واحد پردیس بین الملل کیش

محیا سادات خاتمی

دانشجوی دکتری روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد واحد پردیس بین الملل کیش

�رغامی، الهام و رفیعی، پریسا و کریم نیافرد، زهره و خاتمی، محیا سادات،1403،پیش بینی امید به زندگی در دانشجویان بر اساس خودکارآمدی اجتماعی و انسجام خانواده،ششمین کنفرانس بین المللی سلامت، علوم تربیتی و روانشناس�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات ششمین کنفرانس بین المللی سلامت، علوم تربیتی و روانشناسی28 دی 1403