جایگاه غم و شادی در مثنوی مولانا و مقایسه چند دیدگاه متفکر گذشته و امروز

چکیده مقاله

موضوع این پژوهش بررسی دو عنصر و مقوله غم و شادی در مثنوی مولانا جلال الدین محمد بلخی است با توجه به این نکته که مولانا در جای جای مثنوی و دیگر آثار خود مخاطب را به غم گریزی و شاد بودن توصیه میکند این نکته را بیان میدارد که مولانا نگرش مثبت به شادی و گریز از غم دارد و علاوه براین استفاده از وزنهای گوناگون و هیجانانگیز و مضمونهای شادمانه، و استفاده از واژگان و طنین آواها و نواها در غزلیات شمس گواه براین مدعاست شادی یکی از احساسهای مثبت انسانی است و در ادیان مختلف آن را عاملی برای رسیدن به کمال مطلوب و معرفت رحمانی برشمرده اند، از دیگر سو مولانا راه رسیدن به خداوند را بیخودی، شادی و سماع میداند، البته شادی که خواستگاه و منشا آن تعالیم دین مقدس اسلام باشد از میان عرفان های نو ظهور اشو عارف و فیلسوف هندی اهمیت فراوانی به شادی داده است، فروید ارضای غرایز انسانی را عامل شادی میداند و بودا ذهن و مقولات ذهنی را عامل غم و اندوه میداند دیدگاه مولانا در مورد این مقوله دیدگاهی خاص تلقی میشود که برخاسته از تجربه انسانی و شهود شخصی وی است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

احمد امین

استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهرکرد

علی اصغر صادقی

دانشجوی کارشناسی ارشد زبان وادبیات فا رسی دانشگاه شهرکرد

�مین، احمد و صادقی، علی اصغر،1397،جایگاه غم و شادی در مثنوی مولانا و مقایسه چند دیدگاه متفکر گذشته و امروز،کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات و فرهنگ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات و فرهنگ30 تیر 1397