زیبایی شناسی بر اساس معنای تناسب(هارمونی) در مثنوی معنوی

چکیده مقاله

زیبایی شناسی یکی از مباحث مهم و بنیادین در ادبیات ملل است، از این رو بررسی مبانی زیبایی شناسی در آثار اصیل ادبیات فارسی و با پرداختن به دیگر نظریه های زیبایی شناسی در این رابطه بسیار ضرورت دارد مثنوی معنوی، یکی از برجسته ترین گنجینه های ادب و عرفان فارسی است که می توان به منظور شناخت مفهوم و کارکرد زیبایی به آن توجه و استناد کرد در این اثر ارزشمند با طرح دقیق ترین تمثیلات و لطیف ترین تشبیهات، مهم ترین مبانی زیبایی شناسی عرفانی تبیین شده است که شاخص ترین رکن آن، گذر از صور زیبایی محسوس و انکشاف حقیقیت حسن و وجود است مثنوی معنوی نردبانی به سوی آسمان حقایق و زیبایی های معنوی محسوب می گردد برآن هستیم تا یکی از زوایای آشکار و پنهان زیبایی این اثر را مورد مداقه قرار دهیم مسئله ی مورد پژوهش در این تحقیق بررسی مفهوم زیبایی به تناسب نظم و تقارن در مثنوی معنوی است چون اصل وجود تمام مخلوقات هستی از جانب خداوند متعال است و موجودات نمونه ای از جان و روح الهی هستند، بنابراین در ذات آن ها تناسب و هماهنگی وجود دارد و در آفریده های خداوند کژی و عدم تناسب نیست همه موجودات را متعادل و سازوار آفریده است و در نتیجه همه ی آن ها زیبا هستند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سمیرا رمضانی

دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز

کامران پاشایی فخری

دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز، تبریز ایران

پروانه عادل زاده

دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تبریز، تبریز ایران

�مضانی، سمیرا و پاشایی فخری، کامران و عادل زاده، پروانه،1398،زیبایی شناسی بر اساس معنای تناسب(هارمونی) در مثنوی معنوی،دومین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ18 اردیبهشت 1398