مولانا، تفسیر و هرمنوتیک عارفانه

چکیده مقاله

مولانا جلالدین محمد بلخی یکی از قله های ادب پارسی است که آثارش منعکس کننده روح والای انسان های متعالی و اشعار وی سرشار از تازگی فرم و محتواست و از جمله محتواهای اصلی در آثار وی بهره گیری از قرآن است که همچون خورشیدی سرتاسر سرزمین آثار جلالدین ، به ویژه مثنوی را درخشان کرده است و با دیدی عرفانی به تبین مفاهیم الهی می پردازد و ما در این جستار با دید هرمونوتیک عارفانه به بازتاب قرآن در آثار مولانا می پردازیم و این نکته را از نظر می گذرانیم که اربابان تصوف و عرفان، با تکیه بر معرفت خاص خویش به تفسیر آیات قرآنی پرداختنده اند و کلام خداوند را از منظر عمل و نظر دیده اند و از این رو بوده که در مشرب تصوف هم دو نوع نگرش به قرآن پدید آمد: تفسیر اشاری و نظری صوفیانه و از این روست که اهل تصوف و عرفان سخن از ظاهر و باطن قرآن گفتهاند و ادعا کرده اند قرآن ظاهر و باطن دارد معنای ظاهری، حالت پوست دارد و معنای باطنی مغز آن است آثار مولانا از جمله مثنوی معنوی و دیوان شمس و فیه ما فیه را برگزیده ایم تا تفسیر های عرفانی را از دریچه ای بدیع و با دید زیبایی شناسانه متفاوت تری به دوست داران و مخاطبان آثار وی عرضه کنیم که در این میان از کتاب مناقب العارفین شمس الدین افلاکی که بخش اعظمی از آن به زندگی و آثار شیخ ملانا جلالدین می پردازد نیزغافل نمانده ایم

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

هادی اکبرزاده

استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیان پردیس امام محمد باقر ع خراسان شمالی

محمدجواد اکبرپور

مدرس مرکز آموزش زبان و معارف اسلامی وابسته به جامعه المصطفی ص

مجتبی ابراهیمی

مدرس مرکز آموزش زبان و معارف اسلامی وابسته به جامعه المصطفی ص

�کبرزاده، هادی و اکبرپور، محمدجواد و ابراهیمی، مجتبی،1398،مولانا، تفسیر و هرمنوتیک عارفانه،دومین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ18 اردیبهشت 1398