مفاخرات ملکوتی حافظ

چکیده مقاله

بسیاری از شعرا برای ابلاغ و توضیح هنر شاعری خود یا برای مواجهه با مخالفان شعرشان ، از مفاخره به عنوان یک تکنیک قوی شاعرانه بهره برده اند تفاخر شاعران ، بیشتر به بیان مهارت آنان در برگزیدن الفاظ فاخر یا معانی جدید و حیرت آور یا صنایع و ظرایف شعرشان اختصاص دارد در برخی موارد نیز برای مرعوب کردن یا از میدان به در کردن رقیبان شان به پیچش های خاص زبانی و هنری شعرشان اشاره می کردند در شعر حافظ نیز مانند شعرای دیگر علاوه بر مفاخره به خاطر عذوبت سخن ، هنر شاعری ،معانی بلند وشعر دلکش و سحر انگیزش ، نوعی مفاخره شگفت آسمانی نیز به چشم می خورد که مختص خود وی است خواجه در این نوع مفاخره ، سخن خود را شعری ازلی معرفی می کند که حتی پیش از آفرینش آدم ، در بهشت مایه ی آراستگی و زینت باغ بهشت و ورد زبان فرشتگان بوده است حافظ می گوید از آسمان غلغله ای می آید و آن صدای فرشتگانی است که مثل بچه های مکتب و دبستان شعر زیبای حافظ را از بر می کنند در این مقاله ، قصد ما معرفی این بخش از مفاخرات حافظ است که آن ها را مفاخرات آسمانی و ملکوتی خواجه حافظ نامیده ایم زیرا بنا به ادعای حافظ ساکنان آسمان و بهشت در قبال شنیدن شعر ازلی حافظ به اعجاب می آیند واظهار شگفتی می نمایند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

بهروز بامدادی

گروه علوم انسانی ، دانشگاه فرهنگیان، تبریز، ایران

�امدادی، بهروز،1400،مفاخرات ملکوتی حافظ،هشتمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات هشتمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ31 تیر 1400