مطالعه زمان در داستان آفرینگان بر اساس نظریه فضاهای ذهنی و آمیختگی مفهومی

چکیده مقاله

پژوهش حاضر، از نگاه معنی شناسی شناختی، دست به شناسایی نحوه مفهوم سازی زمان در قلمروی زبانمی زند بدین منظور بعد از تعریف از منظر متمایز شناختی و پی بردن به نقش زمان در روایت داستانی،مکانیسم عنصر زمان در داستان آفرینگان، یکی از داستان های کتاب سایه روشن نوشته صادق هدایتمورد بررسی و مطالعه قرار می گیرد از بین جنبه های مختلف زمان در یک روایت داستانی در داستانآفرینگان، ساختار زمان طبق رویدادهای داستان و چگونگی پیوند و اتصال بین آنها در زنجیره زمانمورد عنایت است که به کمک نظریه فضاهای ذهنی و و آخرین نسخه آن یعنی آمیختگی مفهومی در پیپاسخی برای این دو مسئله هستیم با اعمال این دو نظریه معناشناختی بر روی روایت داستانی داستانآفرینگان به این نتیجه می رسیم که سه عنصر زاویه دید، کانون و رویداد ساختار هر یک از فضاهای رواییدر یک مسیر زمانی را شکل می دهند و فضا ها روایی بر پایه این اجزای درونی و با توجه به الگوییمفهومی با یکدیگر تلفیق می شوند و پیوند میخورد و زنجیره رویدادهای داستان را تشکیل می دهند بدین ترتیب، این جستار به دنبال تبیین روش چگونگی ساخت و پیدایش معنا، در سطح گفتمان است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محمدحسن شاهی راویز

دانشجوی کارشناسی ارشد زبان شناسی همگانی، دانشگاه ولیعصر عج رفسنجان، رفسنجان، ایران

امیرحسین مختاری

دانشجوی کارشناسی ارشد زبان شناسی همگانی، دانشگاه ولیعصر عج رفسنجان، رفسنجان، ایران

پریا رزم دیده

استادیار زبان شناسی، دانشگاه ولیعصر عج رفسنجان، ایران

�اهی راویز، محمدحسن و مختاری، امیرحسین و رزم دیده، پریا،1401،مطالعه زمان در داستان آفرینگان بر اساس نظریه فضاهای ذهنی و آمیختگی مفهومی،یازدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات یازدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ4 خرداد 1401