چکیده مقاله
تصوف، از گرایش های عرفانی در اسلام است که در ابتدا با هدف قرار دادن زهد و دنیاگریزی سعی بر تزکیه نفس داشتند و در ادامه با بارورسازی مبانی نظری در این حوزه، تزکیه نفس را مقدمه ای برای شناخت خداوند معرفی کردند هدف این پژوهش بررسی سیر تحول و تطور آثار ادبی در باب تصوف و بعد از عصر صفوی بود این پژوهش کاربردی و از نوع توصیفی تحلیلی بود در این پژوهش از سده دهم تا چهاردهم به بررسی آثار عرفانی و تصوف و ویژگی های آن پرداخته شد مهم ترین نتایج در هر سده در باب آثار ادبی عرفا به این ترتیب بود که در سده دهم ، شعر فارسی مانند زبان و سایر ابواب علم و ادب رونقی چنانکه باید نداشت در سده یازدهم و دوازدهم اندیشه های صوفیانه به فراوانی در لابه لای اشعار شعرا دیده می شود که اغلب از نوع عرفان شیعی و اندیشه های وحدت وجودی ابن عربی است در سده سیزدهم نیز اثر چشمگیر و درخوری در عرفان و تصوف تالیف نشد و می توان تنها تذکرهای را که رضا قلی خان هدایت به نام ریاضالعارفین نوشت را نام برد همچنین علاوه بر توجه به تعدد و تنوع تعاریف در سدههای مورد مطالعه می توان دو دوره متمایز در آثار ادبی مشاهده کرد؛ دوره قبل از سده هفتم که مبتنی بر عرفان عملی است و مباحثی مانند ریاضت و نتایج سلوک قابل توجه است و در دوره پس از سده هفتم شاهد اصطلاحات خاص عرفان وحدت وجودی ابن عربی بوده که سبب شده است تا از تنوع محورهایی مانند ریاضت و تصفیه دل کاسته و به شمار تعاریف در محور مباحث نظری تصوف افزوده شود و نتایج سلوک نیز با اصطلاحات خاص این طریقه توضیح داده شود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�شیدی، علی،1401،سیر تحول و تطور جریان تصوف از عصر صفویه تا عصر حاضر با تکیه بر آثار ادبی صوفیان این دوره،سیزدهمین کنفرانس بین المللی زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ
ارائهشده در
مجموعه مقالات سیزدهمین کنفرانس بین المللی زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ17 آذر 1401