وقت مقدس در آموزه های دینی و عرفانی با تکیه بر غزلیات حافظ

چکیده مقاله

هر چند مفهوم وقت نزد همگان امری بسیار بدیهی و ساده به نظر می رسد، اما در عرفان دارای مفهومی بسیار عمیق و در عین حال پیچیده است و از آنجا که وقت امری نسبی است ، در عرفان نسبت به هر سالک و واصلی مفهومی متفاوت دارد؛ زیرا هر یک از عرفا به اقتضای حالتی که بر آنها عارض می شود دریافت و بیانی متفاوت از وقت را ارائه داده اند در این پژوهش که به شیوه توصیفی تحلیلی و بر مبنای گرد آوری داده های به روش کتابخانه ای صورت گرفته است ابتدا به ماهیت و چیستی وقت از منظر قرآن و عرفان خواهیم پرداخت، سپس وقت عرفانی یا وقت مقدس را از دیدگاه حافظ مورد بررسی قرار داده ایم نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد که حافظ با گذر از وقت لحظه ای، فانی و مادی به وقت عرفانی یا وقت خوش ، دم را غنیمت می شمارد و به یاری عواملی چون پیر و باد صبا، لحظه هایی را باز گو می کند که نشان از ازل و کشف و شهود دارد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

علی حسینعلی پور

دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، جهت همایش ادبی

�سینعلی پور، علی،1403،وقت مقدس در آموزه های دینی و عرفانی با تکیه بر غزلیات حافظ،نوزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات نوزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ8 تیر 1403