ضرورت بازآفرینی بافت فرسوده مراکز شهری از منظر مدیریت شهری

چکیده مقاله

طرح بازآفرینی بافت فرسوده، فرصت مناسبی است تا با اجرای آن خانه های فرسوده و محله های قدیمی را نوسازی کرد، در حالیکه اجرای این طرح در بعضی مناطق، اما و اگرهای زیادی دارد و باید برای حل معضلات آن چاره اندیشی کرد توجه به بافت های فرسوده و قدیمی و رفع ناپایداری آن ها، به موضوعی جدی و محوری تبدیل شده، به گونه ای که سازمان های ذیربط را به تکاپوی ساماندهی و بازآفرینی بافت های مذکور سوق داده و لزوم مداخله در این بافت ها را در دوره های مختلف زمانی مطرح نموده است این بافت ها از طیف گسترده ای از مشکلات مدیریت کالبدی، عملکردی، ترافیکی و زیست محیطی رنج می برند که نیازمند شناسایی دقیق، جامع و مداخله آگاهانه و برنامه ریزی شده به منظور ساماندهی آن می باشد هدف مقاله حاضر ضرورت بازآفرینی بافت فرسوده مراکز شهری از دیدگاه مدیریت شهری با روش توصیفی تحلیلی می باشد نتایج نشان می دهد رویکردهای مختلفی جهت ساماندهی بافت های فرسوده مدنظر سازمان های ذی ربط قرارگرفته که آخرین رویکرد؛ رویکرد بازآفرینی شهری است و در این مسیر، از حوزه توجه صرف به کالبد به عرصه تاکید بر ملاحظه های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی نیز گذری داشته است از طرفی مشارکت یکی از مهم ترین الزامات برای موفقیت در انجام بازآفرینی شهری است و می توان گفت برخی از محلات و مناطق شهرهای بزرگ بنا به دلایل متعدد به گونه ای است که با ضوابط و معیارهای شهرسازی و معماری امروز به ویژه در کلان شهرها مغایرت دارد بافت های فرسوده و تاریخی شهرها به دلیل بافت سنتی، فرسودگی واحدهای مسکونی، عدم سهولت دسترسی، ضعف زیرساخت ها، مشکلات زیست محیطی و مسیر رکود و عقب ماندگی را طی می کنند که خود منشا بسیاری از مشکلات شهری از جمله مسائل اقتصادی اجتماعی، کالبدی فیزیکی، زیست محیطی و امنیتی می باشد که همه این ها زمینه ناپایداری را در شهرها فراهم کرده است