چکیده مقاله
در جهان معاصر که نابرابری های آموزشی اقتصادی و فرهنگی به صورت ساختاری و بین نسلی ادامه یافته اند، آموزش زبان به ویژه در دوره کودکی به عنوان ابزاری راهبردی برای کاهش محرومیت و فراهم کردن فرصت های برابر مطرح شده است این مقاله با ترکیب شواهد نظری از روانشناسی رشد و جامعه شناسی آموزش و مرور نظام مند مطالعات تجربی به پرسش کلیدی پاسخ می دهد که «آیا و چگونه آموزش زبان می تواند فرایند محرومیت زدایی و پیشرفت کودکان را ممکن سازد؟» یافته ها نشان می دهند که مداخلات زبانی بومی سازی شده و چندزبانه که رویکردهای مبتنی بر دارایی و حساسیت فرهنگی را دنبال می کنند قادرند ۱ رشد زبانی و مهارت های سواد پایه را در سال های اول تحصیل سرعت بخشند و در نتیجه ریسک عقب ماندگی تحصیلی را کاهش دهند؛ ۲ از طریق تقویت مهارت های اجتماعی عاطفی و افزایش تعلق اجتماعی توانمندی کودکان برای مشارکت در فضای آموزشی و اجتماعی را ارتقا دهند؛ و ۳ با ارتقای دسترسی به منابع اطلاعاتی و تحصیلی فرصت های بلندمدت تحصیلی و شغلی را بهبود دهند مطالعات ساختارمند نشان داده اند که سیاست های مربوط به زبان آموزش و برنامه های دو یا چندزبانه در کشورهای کم و میان درآمد به طور میانگین نتایج سوادی و پلینگوالیتی را ارتقا می دهند؛ اما اثرات توزیعی این مداخلات به طراحی، برنامه، کیفیت اجرا و سازگاری فرهنگی محلی بستگی دارد بر پایه این، شواهد مقاله پیشنهادهایی عملی برای سیاستگذاران و طراحان برنامه مطرح می کند که شامل ادغام آموزش زبان با رویکردهای آموزش زودهنگام متمرکز بر توسعه مهارت های اجتماعی عاطفی، سرمایه گذاری در نیروی آموزشی چندزبانه و سازوکارهای نظارت و ارزیابی برابرخواه می شود در پایان جهت گیری پژوهش های آتی بر ارزیابی بلندمدت تاثیر مداخلات دوزبانه بر نابرابری های اجتماعی اقتصادی و بررسی مداخلات دیجیتال کم هزینه در بستر جوامع روستایی و محروم تاکید می ورزد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
هاشمی، مسعود و زندی، محمدامین،1404،آیا زبان آموزی موجب محرومیت زدایی و پیشرفت کودکان می گردد؟،دومین همایش ملی امیدآفرینی ،پایداری اجتماعی با رویکرد محرومیت زدایی،اصفهان
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین همایش ملی امیدآفرینی ،پایداری اجتماعی با رویکرد محرومیت زدایی19 آبان 1404 · اصفهان