برآورد عمق موهو شرق ایران و مکران پاکستان به روش ترکیب طیفی و کمترین مربعات

چکیده مقاله

رویکردهای ترکیبی برای تعیین عمق موهو برای مناطقی با چگالی و پوشش پایین نقاط لرزهای در مدل سازی عمق موهو مورد استفاده قرار می گیرد روش پارکر اولدنبرگ و ونینگ ماینتز مورتس یکی از این روش ها است با هدف بهبود مدلهای موجود عمق موهو در فواصل بین طول ژئودتیک ۵۲ تا ۶۶ درجه شرقی و عرض ژئودتیک ۲۲ تا ۳۶ درجه شمالی مدل SPCM به عنوان یک مدل ترکیبی توسعه داده شد دادههای جهانی ۰,۱ CRUST۱ و اسویلاس ۲ با قدرت تفکیک ۱×°۱° درجه به عنوان داده های لرزه ای و مدل ونینگ ماینز موریتس VMM ۴،۳ به عنوان دادههای گرانشی ، با رویکرد فیلتر و ترکیب طیفی و استفاده از سرشکنی کمترین مربعات مورد استفاده قرار گرفته است مدلهای بدست آمده دارای وضوح '۳'×۳ دقیقه معادل شبکه ای با ابعاد حدود ۵×۵ کیلومتر هستند دقت موهو بدست آمده با پنج مدل مختلف ارزیابی گردید RMS نتایج بدست آمده به ترتیب ۴۱/۲، ۴۱/۰، ۰۴/۳ و ۴۸/۴ کیلومتر محاسبه گردید مدل عمق موهو بدست آمده به میزان قابل ملاحظه ای وضوح، دقت و قدرت تفکیک مدلهای عمق موهو را در منطقه ی مورد مطالعه بهبود داده است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

آرش دشتبازی

گروه ژئودزی، دانشکده مهندسی نقشهبرداری، دانشگاه صنعتی خواجه نصیر طوسی، تهران، ایران

بهزاد وثوقی

گروه ژئودزی، دانشکده مهندسی نقشهبرداری، دانشگاه صنعتی خواجه نصیر طوسی، تهران، ایران

سیدهانی متولی عنبران

گروه فیزیک زمین، موسسه ژئوفیزیک، دانشگاه تهران، تهران، ایران

حمیدرضا نانکلی

اداره ژئودینامیک، سازمان نقشه برداری کشور، تهران، ایران

�شتبازی، آرش و وثوقی، بهزاد و متولی عنبران، سیدهانی و نانکلی، حمیدرضا،1403،برآورد عمق موهو شرق ایران و مکران پاکستان به روش ترکیب طیفی و کمترین مربعات،بیست و هشتمین همایش ملی مهندسی نقشه برداری و اطلاعات مکانی (ژئوماتیک ۱۴۰۳)،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و هشتمین همایش ملی مهندسی نقشه برداری و اطلاعات مکانی (ژئوماتیک ۱۴۰۳)9 اردیبهشت 1403 · تهران