تاثیر فضاهای تهی بر طراحی بناهای سنتی ایران: مطالعه ای با رویکرد تکتونیک و سازگاری اقلیمی

چکیده مقاله

تحقیق حاضر به تحلیل تاثیر فضاهای تهی در معماری سنتی ایران با رویکرد تکتونیک و سازگاری اقلیمی پرداخته است این مطالعه به بررسی نحوه طراحی فضاهای تهی در اقلیم های مختلف ایران، شامل اقلیم های گرم و خشک ، گرم و مرطوب، معتدل و مرطوب، و سرد و کوهستانی ، و تطبیق آنها با شرایط محیطی و اقلیمی پرداخته است فضاهای تهی مانند حیاط مرکزی ، ایوانها، هشتی ها، بادگیرها، و فضاهای باز در این معماری ، نقشی اساسی در تامین تهویه طبیعی ، روشنایی طبیعی ، و کاهش مصرف انرژی ایفا می کنند به ویژه، در اقلیم های گرم و خشک ، حیاطهای مرکزی با استفاده از استخرها و گیاهان، به کاهش دمای محیط و افزایش رطوبت کمک می کنند، در حالی که در اقلیم های سرد، استفاده از دیوارهای ضخیم و سقف های مسطح ، عایق حرارتی مناسبی برای کاهش تبادل حرارتی با محیط خارجی فراهم می آورد به علاوه، در اقلیم های مرطوب، طراحی ایوانهای عریض و استفاده از بادگیرها، باعث تهویه طبیعی و کاهش رطوبت داخل بنا می شود در این راستا، رویکرد تکتونیک به عنوان ابزاری برای ارتباط میان فرم و عملکرد در این فضاها عمل کرده و با بهرهگیری از مصالح بومی و تکنیک های معماری خاص، تاکید بر انسجام ساختاری و زیباشناسی دارد نتایج این تحقیق به طور خاص به اهمیت بازآفرینی اصول معماری سنتی ایران در طراحی معاصر و استفاده از تکنولوژی های نوین برای بهینه سازی مصرف انرژی و ایجاد فضاهای پایدار اشاره دارد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مهدی حذرخانی

دانش پژوه دکتری معماری ، واحد زنجان ، دانشگاه آزاد اسلامی ، زنجان ، ایران

�ذرخانی، مهدی،1403،تاثیر فضاهای تهی بر طراحی بناهای سنتی ایران: مطالعه ای با رویکرد تکتونیک و سازگاری اقلیمی،سیزدهمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار،مشهد

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سیزدهمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار18 آذر 1403 · مشهد