چکیده مقاله
معماری مراکز هنرهای نمایشی در دهه اخیر به عنوان عرصه ای برای بروز نوآوریهای سازه ای و فناوریهای ساخت بدل شده است این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی به بررسی ۲۲ بنای شاخص بین المللی از جمله مرکز ملی هنرهای نمایشی، پکن، مرکز فیلارمونی هامبورگ، خانه اپرای ژوهای و مرکز هنرهای نمایشی پرلمن پرداخته و چگونگی بهره گیری از سازه های نو در شکل دهی به فرمهای پیچیده و آزاد معماری را تحلیل کرده است نتایج نشان میدهد که استفاده از سیستمهای نوین نظیر سازه های فضاکار سه بعدی، خرپاهای فولادی، منحنی پوسته های کابلی کششی و سیستمهای ترکیبی فولاد و بتن، امکان تحقق سطوح ارگانیک منحنی و نمادین را فراهم ساخته همچنین موفقیت این پروژه ها در گرو سه عامل کلیدی است نخست هم افزایی میان فرم معماری و منطق سازه ای از مراحل اولیه طراحی؛ دوم، بهره گیری از ابزارهای طراحی دیجیتال و شبیه سازیهای پیشرفته و، سوم اتکا به فناوریهای نوین ساخت و مونتاژ این تحقیق در مقایسه با مطالعات پیشین نشان میدهد که سازه های نو علاوه بر افزایش کارایی فنی و زیبایی شناسی، قابلیت عملیاتی بالایی در پاسخ به چالشهای محیطی مانند زلزله، بادهای شدید و تغییرات حرارتی دارند با این حال پیچیدگی اجرایی و هزینههای بالا همچنان از موانع اصلی در توسعه این رویکرد به شمار میروند بر اساس یافتهها پیشنهاد میشود تحقیقات آینده به سمت ادغام سازه های نو با مصالح هوشمند و راهکارهای پایدار پیش رود تا مراکز هنرهای نمایشی آینده علاوه بر کارکرد فرهنگی و هنری، پاسخگوی الزامات زیست محیطی و بهره وری انرژی نیز باشند بدین ترتیب، این فضاها میتوانند نه تنها به عنوان نمادهای شهری و فرهنگی، بلکه به عنوان نمونه هایی از نوآوریهای پایدار در معماری معاصر ایفای نقش کنند
کلیدواژهها
نویسندگان
سید رضا رضای موسوی
گروه معماری واحد رامسر دانشگاه آزاد اسلامی، رامسر ایران
سید یاسر موسوی
گروه معماری واحد رامسر دانشگاه آزاد اسلامی، رامسر ایران
شیوه ارجاع
�ضای موسوی، سید رضا و موسوی، سید یاسر،1404،تحلیل معماری مراکز هنرهای نمایشی با رویکرد به سازه های نو،پانزدهمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات پانزدهمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار15 شهریور 1404 · مشهد