چکیده مقاله
با ظهور فناوری های نوین، فضای برخط و اینترنت، و کمرنگ شدن و از بین رفتن مرزهای سازمانی به ویژه در سال های اخیر،دولتها و کشورهای مختلف جهان دریافتند که امنیت و حفاظت از داده ها، منابع و ارائه خدمات در فضای برخط ممکن نیست مگر باشناسایی موجودیتها و احراز هویت آنها همین امر منجر به این شد که هویت دیجیتال و مدیریت هویت و دسترسی در فضایدیجیتال به یکی از سازه بلوک های اصلی در اکوسیستم های ملی دیجیتال به ویژه حکمرانی الکترونیک تبدیل شود که از جمله،می توان به کشورهای آمریکا، کانادا، سوئیس و استونی اشاره نمود اکوسیستم هویت دیجیتال، محلی است که اجزای آن می توانند بهیکدیگر اعتماد کنند؛ چرا که در این اکوسیستم، همگان از سیاست ها، استانداردها و قوانین مورد توافق برای احراز هویت دیجیتالاستفاده می کنند اکوسیستم هویت دیجیتال، دربرگیرنده نقش ها، فرایندها، فناوری ها و سیاست هایی است که برای تشخیص هویت،احراز هویت، مدیریت دسترسی و مجوزدهی کاربرد دارند در این مقاله جهت ارائه مدل پیشنهادی برای معماری اکوسیستم ملی هویت دیجیتال، چارچوب های ملی موجود در دنیا بررسی ومطالعه شدند که از جمله آنها می توان به چارچوب های ایالات متحده، کانادا، استرالیا و سوئیس اشاره نمود سپس برمبنای اصول،شرایط و نیازهای ملی کشور ایران، یک اکوسیستم هویت دیجیتال برای آن پیشنهاد شد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
فردی، سینا و محمدپور، پریماه،1400،ارائه یک مدل و معماری پیشنهادی برای اکوسیستم ملی هویت ایران،پنجمین همایش ملی پیشرفت های معماری سازمانی،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات پنجمین همایش ملی پیشرفت های معماری سازمانی10 آذر 1400 · مشهد