چکیده مقاله
مطابق قواعد حقوق بین الملل عرفی، در تمام اشکال جانشینی پس از حقوق جانشینی یک کشور، اموال کشور سابق به کشور جانشین تعلق می پذیرد، اما در این زمینه تعریفی از اموال کشور وجود ندارد تا همه کشورها در آن خصوص اتفاق نظر داشته باشند در معاهدات و اسناد و رویه های قضایی تعاریف مختلفی از اموال کشور و نحوه تخصص آن اموال به کشورهای جانشین دیده می شود معمولا برای شناسایی این اموال به قانون داخلی کشور سابق مراجعه می گردد که این موضوع در کنوانسیون ۱۹۸۳ وین در خصوص جانشینی کشورها در اموال و بایگانی و دیون مشاهده می شود پس از طرح شدت بحث تخصیص، اصولی برای اخصیص اموال در عرف و اسناد بین المللی وجود دارد که هدف این نوشتار تبیین آنهاست در خصوص دیون نیز قواعد بین المللی تا حدود زیادی متعارض است و رویه ها نیز به طور جدی پراکنده اند و نتیجه گیری از آنها دشوار است در جانشینی در دیون هم در مواردی پذیرش دین کشور سابق دیده می شود هم عدم پذیرش و هم رویه های بینابینی این امر بیشتر مرتبط با ماهیت دین موضوع جانشینی بوده است برای مثال دیون تخصیص یافته به سرزمین موضوع جانشینی در نظام کشور سابق معمولا مورد پذیرش کشور جانشین قرار می گیرد و دیون منفور مورد پذیرش قرار نمی گیرد در این نوشتار سعی شده تا اصول مرتبط با تخصیص دیوان نیز بیان شود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�یدری، علی،1402،آثار حقوقی ادغام و اتحاد کشورها در پرتو حقوق جانشینی دولتها،چهارمین کنفرانس بین المللی فقه، حقوق، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات چهارمین کنفرانس بین المللی فقه، حقوق، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴1 آبان 1402 · مشهد