بررسی لزجت موضعی و ضریب رسانش موضعی در نانوسیالات

چکیده مقاله

در این مقاله روابط تخمین لزجت نانوسیال و ضریب انتقال حرارت رسانشی نانوسیال بررسی شده است برای محاسبه لزجت نانوسیالها از مدلهای انشتین، وند، سایتو، برینکمن و بچلور استفاده شده است، برای محاسبه ضریب رسانش نانوسیالها از مدلهای ماکسول، همیلتون کروز براینانوذرات کروی و استوانهای ، لویانگا، یو و چوی استفاده شده است، سپس مدلی برای تخمین لزجت و ضریب رسانش نانوسیال بصورت موضعی، ارائه شده است که تاثیر غلطت موضعی بر ضرایب این مدل بررسی شده است این بررسی برای نانوسیالهایی با سیال پایه آب، اتیلن گلیکول و روغن و نانوذرات اکسید مس، اکسید آلومینیوم، اکسید تیتانیوم، نقره و اکسید سیلیکون مورد انجام شده است نتایج نشان میدهند با افزایش ضریب هدایت حرارتی نانوذره، ضریب تناسب رسانش نانوسیال افزایش مییابد و با افزایش لزجت سیال پایه، ضریب تناسب رسانش نانوسیال افزایش مییابد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سید سعید بحرینیان

دانشیار، دانشکده مهندسی، دانشگاه شهید چمران اهواز

امین نباتی

دانشجوی مقطع دکتری، دانشکده مهندسی، دانشگاه شهید چمران اهواز

یوسف لعل بهرامپور

مربی، دانشکده مهندسی، مجتمع آموزش عالی اسفراین

�حرینیان، سید سعید و نباتی، امین و لعل بهرامپور، یوسف،1394،بررسی لزجت موضعی و ضریب رسانش موضعی در نانوسیالات،کنفرانس ملی مکانیک - مواد و فناوری های پیشرفته،اسفراین

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات کنفرانس ملی مکانیک - مواد و فناوری های پیشرفته8 مهر 1394 · اسفراین