چکیده مقاله
و ویژگیهای مشترک شهرسازی در شهرهای مهم عصر صفوی مورد بازشناسی قرار گیرد دوران صفویه بهویژه عهد شاهعباس اول ازلحاظ شهرسازی و توسعه شهری در ایران، دورانی طلایی بهحساب میآید در شهرسازی آن دوران که اوج شکوفاییاش در اصفهان به ظهور میرسد، سه رابطه انسان باخدا، انسان با انسان و انسان با طبیعت موردتوجه خاص قرار میگیرد با کنکاشی در تاریخ شهرسازی ایران و مکاتب آن درادوار گوناگون مشخص میگردد که معمولاً مهمترین ویژگیهای شهری و شهرسازی هر حکومتی در پایتخت آن حکومت بهطور بهتر و شفافتر تجلی مییابد در دوره صفویه سه شهر تبریز، قزوین و اصفهان به ترتیببه پایتختی برگزیده میشوند و شهر » اشرف « یا بهشهر کنونی نیز عنوان پایتخت تابستانی آن دولت را پیدا میکند در این میان برای بازشناسی اصول حاکم بر شهرسازی این دوره جستجو در میان متون و کتب تاریخی که به بررسی ویژگیهای شهرهای این دوره پرداختهاند و توصیفاتی دقیق ارائه نمودهاند راهگشا خواهد بود طی مقاله حاضر کوشش شده از طریق نگاه تحلیلی به اسناد مکتوب و مصور، تصویری روشن از اصول ارائه گردد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
فاطمی، نرجس،1394،ویژگیهای شهرسازی در شهرهای صفوی،هفتمین کنفرانس ملی برنامه ریزی و مدیریت شهری با تاکید بر راهبردهای توسعه شهری،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات هفتمین کنفرانس ملی برنامه ریزی و مدیریت شهری با تاکید بر راهبردهای توسعه شهری20 آبان 1394 · مشهد