چکیده مقاله
بافت های تاریخی که هسته اولیه و اصلی بسیاری از شهرهای ایران را تشکیل می دهند، جزء سرمایه های فرهنگی و تاریخی شهرها محسوب شده که درگذر زمان و تحولات چند دهه اخیر رو به زوال و فرسودگی نهاده است شهر مشهد با تکیه بر سرمایه فرهنگی مذهبی بارگاه حضرت رضا ع پذیرای میلیون ها زایر بوده که علاوه بر تقویت تصویر معنوی شهر در جهان اسلام، فرصت های اقتصادی بسیاری را برای مشهد ایجاد نموده است متاسفانه در چند دهه گذشته روند مداخلات شکل گرفته در بافت مرکزی مشهد در جهت حذف داشته های فرهنگی و سلطه سرمایه بر شهر باهدف رونق گردشگری مذهبی و تصویر سازی جهانی بوده است این مقاله بر آن است تا با تبیین باز آفرینی مبتنی بر فرهنگ به عنوان اصلی ترین رویکرد مرمت شهری و نقش آن در جهت کاستن پیامدهای منفی نگرش جهانی شدن و یکسان سازی کالبدی، گامی در راستای احیای بافت های تاریخی و کهن شهر مشهد بردارد تا ضمن بهره مندی از رخداد پایتخت فرهنگی مشهد 2017، معاصر سازی هرچه بیشتر کالبد و فرهنگ کهن بومی با استفاده از پیشینه تاریخی محقق گردد استفاده از ظرفیت های فرهنگی بافت کهن، ضمن احیا و توانمندسازی بافت های تاریخی، جذب توریسم، توسعه اقتصادی، درآمدزایی و مطرح شدن در مقیاس جهانی را در بر دارد
کلیدواژه‌ها
نویسندگان
نوشین عباچی
کارشناسی شهرسازی، دانشگاه فردوسی مشهد
مهلا نوا
کارشناسی شهرسازی، دانشگاه فردوسی مشهد
حسین معروفی
استادیار گروه شهرسازی دانشکده معماری و شهرسازی و هنر اسلامی دانشگاه فردوسی مشهد
شیوه ارجاع
�باچی، نوشین و نوا، مهلا و معروفی، حسین،1396،بازآفرینی مبتنی بر فرهنگ در بستر رویداد پایتخت فرهنگی مشهد 2017 نمونه موردی: محله عیدگاه شهر مشهد،اولین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی برنامه ریزی و مدیریت شهری،مشهد
ارائه‌شده در
مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی برنامه ریزی و مدیریت شهری5 اردیبهشت 1396 · مشهد