از عدالت فضایی تا مشارکت شهروندی: GIS و تحقق حق به شهر

چکیده مقاله

هدف این مقاله بررسی نقش سامانه اطلاعات جغرافیایی GIS در تحقق حق به شهر با تمرکز بر دو مولفه کلیدی: عدالت فضایی و مشارکت شهروندی است حق به شهر، مفهومی چندبعدی و برگرفته از اندیشه های هانری لوفور، به معنای دسترسی برابر شهروندان به منابع شهری و امکان مشارکت فعال در تصمیم گیری های شهری تعریف می شود در این راستا، فناوری GIS به عنوان ابزاری تحلیلی و تعاملی، ظرفیت بالایی برای شناسایی نابرابری های فضایی، تسهیل مشارکت عمومی و ارتقاء شفافیت در مدیریت شهری دارد روش تحقیق مقاله مبتنی بر تحلیل نظری و مرور نظام مند مطالعات موردی انجام شده در شهرهای مختلف ایران از جمله بابلسر، پیرانشهر، بندر ماهشهر، ارومیه، پردیس و ماکو است داده ها از مقالات علمی معتبر فارسی استخراج شده اند و با رویکرد کیفی، نقش GIS در تحلیل شاخص های زیست پذیری، مطلوبیت فضاهای شهری، احساس تعلق، و ادراک شهروندان از حق به شهر بررسی شده است نتایج نشان می دهد که GIS نه تنها در شناسایی نابرابری های فضایی و توزیع نامتوازن خدمات شهری موثر است، بلکه با ایجاد پلتفرم های تعاملی، امکان مشارکت شهروندان در فرآیندهای تصمیم گیری را فراهم می سازد همچنین، استفاده از GIS موجب افزایش شفافیت، پاسخگویی نهادهای شهری و تقویت سرمایه اجتماعی می شود مقاله در پایان پیشنهادهایی برای توسعه زیرساخت های داده ای، آموزش شهروندان، و نهادینه سازی فرهنگ تصمیم گیری داده محور در مدیریت شهری ارائه می دهد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

وود نعمت زاده بالابیگلو

دانشجوی کارشناسی ارشد شهرسازی، شهرداری نصیر شهر

نعمت زاده بالابیگلو، وود،1404،از عدالت فضایی تا مشارکت شهروندی: GIS و تحقق حق به شهر،اولین همایش ملی حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری،مراغه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین همایش ملی حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری28 آبان 1404 · مراغه