چکیده مقاله
بافت های تاریخی شهرهای ایران به عنوان گنجینه ای از فرهنگ، تمدن و هنر ایرانی اسلامی، در معرض تهدیدات متعددی قرار دارند فرسودگی کالبدی، تغییر الگوی سکونت، کاهش کیفیت زندگی و عدم تطابق با نیازهای معاصر، از جمله چالش های پیش روی این بافت هاست این پژوهش با هدف ارائه مدلی نوین برای بازآفرینی هوشمند بافت های تاریخی با رویکرد حکمرانی مشارکتی و تلفیق حکمت کهن معماری ایرانی اسلامی با فناوری های نوین انجام شده است در این راستا، مطالعه حاضر به بررسی راهکارهای بومی برای ارتقای کیفیت زندگی در بافت های تاریخی با تکیه بر دانش نهفته در معماری سنتی ایران پرداخته است یافته های پژوهش نشان می دهد که مفاهیم بنیادین طراحی شهری ایرانی اسلامی همچون درون گرایی ، تقسیم بندی سلسله مراتبی فضا و همزیستی با طبیعت می توانند به عنوان الگویی کارآمد برای بازآفرینی پایدار بافت های تاریخی عمل نمایند این اصول که در طول قرن ها در معماری ایرانی تکامل یافته اند، می توانند در کنار فناوری های نوین، سیستم های مدیریت شهری مقاوم تری را ایجاد کنند مدل پیشنهادی در سه لایه ساختاری، سامانه ای و عملیاتی طراحی شده و راهکارهای اجرایی برای استقرار آن در بافت های تاریخی ایران ارائه گردیده است این مدل با تلفیق دانش بومی و فناوری های مدرن، چارچوبی جامع برای مدیریت هوشمند بافت های تاریخی در شرایط معاصر فراهم می آورد نتایج پژوهش حاکی از آن است که تلفیق دانش بومی با فناوری های نوین می تواند پایداری بافت های تاریخی را به میزان قابل توجهی افزایش دهد این رویکرد نوین می تواند به عنوان راهکاری برای شهرهای تاریخی ایران در مواجهه با چالش های معاصر مورد استفاده قرار گیرد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�سلامی، فاطمه و امانپور، سجاد،1404،بازآفرینی هوشمند بافت های تاریخی با رویکرد حکمرانی مشارکتی: تلفیق حکمت کهن و فناوری نوین،اولین همایش ملی حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری،مراغه
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش ملی حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری28 آبان 1404 · مراغه