بررسی نظری روند گذار از الگوی برنامه ریزی حمل ونقل خودرو محور به انسان محور در ساختار فضایی شهرهای معاصر

چکیده مقاله

تحولات شهری و سیستم های حمل ونقل همواره تحت تاثیر تغییرات تکنولوژیکی و اجتماعی قرار داشته اند پیش از دهه ۱۹۷۰، برنامه ریزی شهری عمدتا بر توسعه زیرساخت ها و تسهیل حرکت خودروها متمرکز بود و نظریه هایی مانند شهر خطی، باغشهر عمودی و کالین بوکانن، افزایش ظرفیت معابر و جریان موتوری را هدف قرار می دادند اگرچه این رویکرد در کوتاه مدت تسهیل حرکت را به همراه داشت، پیامدهای زیست محیطی و اجتماعی منفی ازجمله آلودگی هوا و محدودیت حرکت عابران ایجاد می کرد با ظهور بحران های زیست محیطی و نارضایتی اجتماعی، نگرش برنامه ریزی به ارتقای کیفیت زندگی انسانی و کاهش وابستگی به خودرو تغییر یافت و نظریه پردازانی مانند جین جیکوبز، گوردون کالن و وونرف، اهمیت انسان و تجربه شهری را در برنامه ریزی حمل ونقل برجسته شد این پژوهش باهدف بررسی روند گذار از برنامه ریزی خودرو محور به انسان محور در ساختار فضایی شهرهای معاصر انجام گرفته است مطالعه از نوع توصیفی و مبتنی بر منابع علمی و کتابخانه ای طراحی شده است نتایج نظریات نشان می دهند که رویکرد انسان محور در برنامه ریزی حمل ونقل، با تاکید بر توسعه شبکه های پیاده روی و مسیرهای دوچرخه سواری، ارتقای دسترسی و کارایی حمل ونقل همگانی، نقش موثری در افزایش کیفیت زندگی شهری و کاهش پیامدهای منفی خودرو ایفا کرده و راهنمایی کاربردی و راهبردی برای تصمیم گیری و مدیریت شهری فراهم می کند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

رضا فرناد

گروه شهرسازی، واحد مرند، دانشگاه آزاد اسلامی، مرند، ایران

علی آذر

گروه معماری و شهرسازی، واحد مراغه، دانشگاه آزاد اسلامی، مراغه، ایران

کریم حسین زاده دلیر

گروه شهرسازی، واحد مرند، دانشگاه آزاد اسلامی، مرند، ایران

فرناد، رضا و آذر، علی و دلیر، کریم حسین زاده،1404،بررسی نظری روند گذار از الگوی برنامه ریزی حمل ونقل خودرو محور به انسان محور در ساختار فضایی شهرهای معاصر،اولین همایش ملی حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری،مراغه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین همایش ملی حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری28 آبان 1404 · مراغه