چکیده مقاله
در دهه های اخیر، شهرهای ایران شاهد تحولاتی گسترده در کالبد فیزیکی، ساختار اجتماعی و شیوه های تصمیم گیری بوده اند؛ تحولاتی که نظام سنتی مدیریت شهری بخشی را با بحران کارآمدی و هماهنگی روبه رو کرده است رضایی و فرهادپور، ۱۳۹۹ رشد فناوری های شهری، توسعه داده های باز و گسترش کنشگری مدنی، موجب شده که تصمیم گیری شهری دیگر صرفا در دست نهادهای دولتی نباشد بلکه در بستر تعاملی میان بازیگران گوناگون شکل گیرد Sørensen & Torfing, ۲۰۱۷ این پژوهش، با بهره گیری از رویکرد تطبیقی تحلیلی و مطالعه ی موردی شهرهای تهران، مشهد و اصفهان، به بررسی روند گذار از مدیریت بخشی به حکمرانی شبکه ای در بستر نهادی ایران می پردازد تحلیل منابع داخلی و بین المللی نشان می دهد که تحقق حکمرانی شبکه ای در ایران نه به تغییر صرف ساختارهای سازمانی، بلکه به بازتعریف رابطه ی میان کالبد اداری و پیکر اجتماعی شهر وابسته است؛ رابطه ای که تاکنون زیر سایه ی انحصار نهادی و ضعف گفت وگو میان بخش های رسمی و مدنی باقی مانده است حاجیانی، ۱۴۰۱؛ Healey, ۲۰۱۵ نتایج پژوهش بیانگر آن است که تقویت اعتماد نهادی، ایجاد سازوکارهای میان نهادی یادگیری جمعی و ارتقای شفافیت داده ها، پیش شرط های عبور از مدیریت شهری بخشی به الگوی حکمرانی شبکه ای به شمار می روند در این میان، شکل گیری نهادهای میانی گفت وگو میان بخش دولتی و جامعه مدنی، می تواند مسیر گذار را از وضعیت انباشت تصمیم های جزیره ای به سوی حکمرانی شهری مشارکتی و انعطاف پذیر هموار سازد جعفری و نادری، ۱۴۰۰ در یک جمع بندی، پژوهش حاضر تاکید می کند که حکمرانی شبکه ای نه فرایندی فنی، بلکه تحولی فرهنگی و معرفتی است؛ تحولی که با شکل گیری شبکه های اعتماد و تعامل بلندمدت میان کنشگران شهری آغاز می شود و در قالب یادگیری نهادی تداوم می یابد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�هشتی، شهاب و برادران، پرستو و قلندریان، سامان و نقابی، مجتبی،1404،گذار از مدیریت شهری بخشی به حکمرانی شبکه ای در شهرهای ایران،اولین همایش ملی حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری،مراغه
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش ملی حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری28 آبان 1404 · مراغه