چکیده مقاله
آلیاژ منیزیم AZ۳۱B به دلیل وزن کم و خواص مکانیکی مطلوب پرکاربرد است اما به شدت مستعد خوردگی است پوشش های اکسیداسیون پلاسمای الکترولیتی PEO راهکاری موثر برای بهبود پایداری خوردگی این آلیاژ است این نوع پوشش تخلخل و ریزترک هایی دارند که می توانند دوام بلندمدت در برابر خوردگی را محدود کنند افزودن نانوذرات به الکترولیت PEO رویکردی کارآمد برای رفع این موانع است این مقاله مروری با تمرکز بر افزودن نانوذرات به الکترولیت اثر چهار نانو افزودنی متداول ترکیبات حاوی استرانسیوم Sr ، دی اکسید تیتانیوم TiO۲ ، دی اکسید زیرکونیوم ZrO۲ و اکسید گرافن GO بر ریزساختار و رفتار خوردگی پوشش ایجاد شده روی AZ۳۱B گردآوری و مقایسه می کند گزارش ها نشان می دهند این افزودنی ها با افزایش ضخامت، کاهش تخلخل و تشکیل فازهای پایدارتر، مسیرهای نفوذ را مسدود و انرژی شکست دی الکتریک را افزایش می دهند؛ در نتیجه مقاومت پلاریزاسیون و دوام در محیط های خورنده به طور چشمگیر بهبود می یابد برای نمونه در برخی مطالعات افزودن Sr در چگالی جریان ۱۲ A/dm² پس از ۴۸ ساعت غوطه وری، مقاومت پلاریزاسیون در حدود ۱ ۲×۱۰ ۶ cm² گزارش شده است همچنین GO با ایجاد ریزساختار متراکم تر نرخ خوردگی را چند مرتبه کاهش می دهد این جمع بندی با تحلیل همزمان شاخص های ریزساختاری و عملکرد الکتروشیمیایی مزایا و محدودیت های هر افزودنی را بیان می کند نتایج می تواند در جهت بهبود الکترولیت های PEO و دستیابی به پوشش های مقاوم به خوردگی روی آلیاژهای منیزیم مفید واقع شود
کلیدواژه‌ها
نویسندگان
رضا قاضی طباطبایی
دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی مواد گرایش سرامیک دانشگاه تبریز
محمد علی پور
استادیار گروه مهندسی مواد دانشکده فنی مهندسی مکانیک دانشگاه تبریز
شیوه ارجاع
قاضی طباطبایی، رضا و پور، محمد علی،1404،مروری بر تاثیر نانوذرات بر ریزساختار و مقاومت خوردگی پوشش PEO روی AZ۳۱B،هفتمین کنفرانس ملی مهندسی مواد، مهندسی شیمی و ایمنی صنعتی،اسفراین
ارائه‌شده در
مجموعه مقالات هفتمین کنفرانس ملی مهندسی مواد، مهندسی شیمی و ایمنی صنعتی19 آبان 1404 · اسفراین