تبیین الگوی حکمروایی مشارکتی در بازآفرینی پایدار بافت های ناکارآمد شهری نمونه موردی کلان شهر مشهد

چکیده مقاله

فرآیندهای ناکارآمدی، رکود و افت بافت های شهری که منجر به ایجاد زوال و فرسودگی در فضاهای شهر می گردند، از جمله چالش های اساسی عصر حاضر شهرها می باشد این مسائل از جمله دلایلی هستند که سیاستگذاران و برنامه ریزان شهری را مجاب به ارائه راهبردها و راهکارهای نوین مدیریتی در مواجهه با این مشکلات نموده است هدف این مقاله تبیین نقش و جایگاه حکمروایی مشارکتی در فرآیند بازآفرینی پایدار بافت های فرسوده و ناکارآمد شهر مشهد می باشد این پژوهش با رویکردی کیفی و در راستای تبیین حکمروایی مشارکتی در این فرآیند می باشد برای گردآوری اطلاعات مورد نیاز از تکنیک های مشاهده، مصاحبه و پرسشنامه نمونه گیری هدفمند استفاده شده است نتایج این پژوهش نشان می دهد در بررسی یک دوره ۳۰ ساله ۱۳۷۰ ۱۴۰۰ دو رویکرد متفاوت و متمایز قابل تشخیص می باشد در دوره اول رویکرد غالب مداخله در این بافت ها، نوسازی توام با نگاه اقتصادی و پروژه محور، بدون در نظر گرفتن مشارکت ساکنان و اجتماع محلی در این فرآیند می باشد در دوره دوم رویکرد بازآفرینی شهری با نگاه جلب مشارکت ساکنان و اجتماع محلی از طریق تسهیلگری و ایجاد دفاتر توسعه محله و تغییر نگرش در دولت و بخش عمومی از نوسازی و پروژه محوری به بازآفرینی پایدار شهری صورت پذیرفته است با توجه به ویژگی های کنشگران هر دوره، منافع و علایق آن ها و همچنین قدرت اثرگذاری بر سایر کنشگران مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محمد هادی درودی

دانشگاه تهران

حسین حاتمی نژاد

دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه تهران، تهران، ایران

احمد پوراحمد

استاد گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه تهران، تهران، ایران

سعید زنگنه شهرکی

دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه تهران، تهران، ایران

�رودی، محمد هادی و حاتمی نژاد، حسین و پور احمد، احمد و زنگنه شهرکی، سعید،1404،تبیین الگوی حکمروایی مشارکتی در بازآفرینی پایدار بافت های ناکارآمد شهری نمونه موردی کلان شهر مشهد،یازدهمین کنفرانس ملی و چهارمین کنفرانس بین المللی برنامه ریزی و مدیریت شهری،مشهد

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات یازدهمین کنفرانس ملی و چهارمین کنفرانس بین المللی برنامه ریزی و مدیریت شهری14 آبان 1404 · مشهد