تدوین الگوی طراحی مدارس پایدار در اقلیم بیابانی سیستان و بلوچستان با تاکید بر راهکارهای نوآورانه و فناوریهای نوین برای کاهش گرما و بهبود کیفیت فضایی آموزشی

چکیده مقاله

در مناطق گرم و خشک، همچون استان سیستان و بلوچستان، طراحی مدارس با چالشهای متعددی روبرو است که از جمله مهمترین آن ها می توان به دمای بالا، کمبود تهویه طبیعی و مصرف بالای انرژی اشاره کرد این پژوهش با رویکردی مروری تحلیلی، در پی تدوین الگویی بومی و پایدار برای طراحی مدارس در این اقلیم خاص است با بررسی مطالعات داخلی و بین المللی و تحلیل نمونه های موفق در کشورهایی چون ایران، هند، امارات و بورکینافاسو، راهکارهایی همچون استفاده از مصالح بومی، تهویه طبیعی، فناوریهای خورشیدی، بام های سبز، و طراحی حیاطهای مرکزی شناسایی شده اند یافته ها نشان می دهند که تلفیق دانش سنتی با فناوریهای نوین می تواند منجر به کاهش مصرف انرژی، بهبود شرایط آسایش حرارتی و افزایش کیفیت فضایی محیط های آموزشی گردد این مقاله الگویی پیشنهادی ارائه می کند که می تواند مبنایی برای طراحی مدارس آینده در اقلیم بیابانی ایران قرار گیرد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

پارسا حسنبیگی خامنه

دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب، تهران، ایران

آویده طلایی

استادیار گروه معماری، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب، تهران، ایران

�سنبیگی خامنه، پارسا و طلایی، آویده،1404،تدوین الگوی طراحی مدارس پایدار در اقلیم بیابانی سیستان و بلوچستان با تاکید بر راهکارهای نوآورانه و فناوریهای نوین برای کاهش گرما و بهبود کیفیت فضایی آموزشی،چهاردهمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار،مشهد

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات چهاردهمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار18 خرداد 1404 · مشهد