چکیده مقاله
پژوهش حاضر به بررسی نقش یادگیری ماشین و هوش مصنوعی در تحول فرآیندهای طراحی و برنامه ریزی معماری می پردازد از دهه ۱۹۶۰ با ظهور سیستم های CAD، کاربرد رایانه در معماری آغاز شد و به مرور با توسعه روشهای پارامتریک و الگوریتم های بهینه سازی، پایه های محاسباتی طراحی شکل گرفت در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، سیستم های خیره کننده و الگوریتم های ژنتیک به عنوان پیشینه های اولیه هوش مصنوعی در معماری معرفی شدند که به بهبود تصمیم گیری های طراحی کمک کردند در دهه ۲۰۱۰ با پیشرفت های چشمگیر در مدل های یادگیری عمیق و شبکه های عصبی، کاربرد یادگیری ماشین در طراحی مولد و برنامه ریزی فضایی گسترش یافت تکنیک هایی مانند طراحی مولد با استفاده از الگوریتم ها، امکان تولید خودکار گزینه های معقول طراحی را فراهم آورده اند که پاسخ گوی محدودیت های زمانی و کارایی مواد هستند همچنین شبکه های رقابتی مولد GANs به خلق فرم های نوین معماری و تحلیل نقشی تطبیقی کمک کرده اند با این وجود، چالش هایی همچون نیاز به داده های آموزشی کیفیتی، نگرانی های اخلاقی و پیچیدگی در ادغام این فناوری ها با فرایندهای طراحی وجود دارد آینده پژوهش در این حوزه بر توسعه روش های تعاملی، بازخوردهای طراحی زمان واقعی و ادغام رباتیک ساختمانی متمرکز است در کل، یادگیری ماشین و هوش مصنوعی توانایی های خلاقیت، بهینه سازی و کارآمدی در معماری را به شتاب می اندازند و چشم انداز جدیدی برای توسعه های آینده در طراحی فراهم می آورند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
موذنی آفارانی، محمد و ترکاشوند، عباس و اخلاصی، احمد و رهبر اخلاصی، مرتضی،1404،معماری و ماشین: بازاندیشی طراحی در عصر هوش مصنوعی،چهاردهمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات چهاردهمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار18 خرداد 1404 · مشهد