چکیده مقاله
تدوین یک برنامه جامع مسکن نیازمند شناسایی کامل و تجزیه و تحلیل عمیق ابعاد گسترده مسکن و عوامل موثر بر آن است در این میان پرداختن به شاخص های مسکن به ویژه شاخص های اجتماعی فرهنگی مسکن به عنوان کلیدی ترین ابزار برنامه ریزی و تشکیل دهنده شالوده اصلی آن را می توان از حساس ترین مراحل برنامه ریزی دانست با انجام تحقیقات و پژوهش های جدی در شناخت و تجزیه و تحلیل شاخص های کمی و کیفی مسکن، می توان میزان کارایی برنامه های مسکن را به طور چشمگیری افزایش داد بررسی شاخص های اجتماعی مسکن یکی از وسایل و شیوه های شناخت ویژگی های مسکن به شمار می رود که می توان به کمک آن پارامترهای موثر در امر مسکن را شناخت و هرگونه برنامه ریزی و تصمیم گیری صحیح در خصوص مسکن را تسهیل نمود هدف این مقاله بررسی وضعیت شاخص های اجتماعی مربوط به کمیت و کیفیت وضع مسکن، خدمات اساسی و مالکیت و نحوه تصرف مسکن در منطقه 12 شهر تهران می باشد که بیشترین میزان بافت های فرسوده و ناکارآمد شهر تهران را در خود جای داده است روش پژوهش ترکیبی از روش های توصیفی، تحلیلی و موردی ژرفانگر است بررسی و مقایسه شاخص های اجتماعی مسکن در منطقه 12 شهر تهران طی سال های 1375 تا 1395 نشان می دهد که در اکثر این شاخص ها روند رو به رشدی بهبودی نسبی وجود داشته است یافته های پژوهش بر این امر تاکید دارد که شاخص های اجتماعی مسکن موثرتر از آن هستند که با برخورد و بررسی سطحی در برنامه به کار گرفته شوند ضروریست بررسی جامع از شاخص های اجتماعی به عمل آمده و آن ها را مورد تجزیه و تحلیل عمیق قرار داد
کلیدواژهها
نویسندگان
محمد نوری
دکترای جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
محمدتقی رضویان
استاد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
مرتضی قورچی
استادیار جغرافیای سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
شیوه ارجاع
نوری، محمد و رضویان، محمدتقی و قورچی، مرتضی،1398،تحلیل وضعیت شاخص های اجتماعی مسکن در بافت های ناکارآمد شهری مطالعه موردی: منطقه 12 کلانشهر تهران،پنجمین همایش بین المللی مهندسی عمران،معماری و شهرسازی با رویکرد توسعه پایدار،شیراز
ارائهشده در
مجموعه مقالات پنجمین همایش بین المللی مهندسی عمران،معماری و شهرسازی با رویکرد توسعه پایدار1 شهریور 1398 · شیراز