چکیده مقاله
بحران یک اتفاق غیرقابل اجتناب می باشد که نیاز به توجه و برنامه ریزی در سطح جهانی دارد با هدف مقابله، پیشگیری و کاهش اثرات بلایای طبیعی، علاوه بر استانداردسازی در ساخت و ساز ساختمان ها به ویژه مناطق مسکونی، نیاز و توجه به مقوله آمادگی جوامع در برابر بحران الزامی می باشد، بطوریکه این امر یکی از ارکان اساسی در زمینه کاهش خسارات جانی و مالی ناشی از بحران به حساب می آید در پژوهش حاضر زلزله بعنوان بحران مدنظر قرار داده شده است دراین پژوهش دو فرضیه ارائه گردید: 1 میزان آمادگی ارتباطی سرمایه اجتماعی خانوارها در سطح پایینی قرار دارد 2 بین آمادگی ارتباطی سرمایه اجتماعی و وضعیت اقتصادی اجتماعی رابطه وجود دارد جهت آزمون فرضیه ها، میزان آمادگی ارتباطی سرمایه اجتماعی از طریق روش شاخص سازی، تکنیک های AHP و SAW در قالب چهار شاخص به صورت عملیاتی تعریف شد جمعیت نمونه با بهره گیری از فرمول کوکران 350 خانوار شهر شیراز مشخص گردید روش نمونه گیری خوشه ای و تصادفی بوده است و داده های پژوهش از طریق پرسشنامه جمع آوری شدند از آمار توصیفی و روش همبستگی پیرسون جهت تحلیل داده ها بهره بردای گردید نتایج نشان داد که میزان آمادگی ارتباطی سرمایه اجتماعی در سطح پایینی قرار دارد و این بعد و مؤلفه هایش با متغیرهای دموگرافیک شغل، تحصیلات، سن و درآمد دارای ارتباط آماری معنادار نمی باشد
کلیدواژهها
نویسندگان
نسترن نسبی
کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری
محمود قدیری
استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه پیام نور، تهران
نرجس السادات نسبی
کارشناس ارشد مدیریت دولتی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز
محمدامین عطار
دانشجوی دکترای جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه محقق اردبیلی
شیوه ارجاع
نسبی، نسترن و قدیری، محمود و نسبی، نرجس السادات و عطار، محمدامین،1392،بررسی میزان آمادگی ارتباطی - سرمایه اجتماعی خانوارهای شهر شیراز در برابر زلزله و ارتباط آن با وضعیت اقتصادی - اجتماعی، سال 1391،کنفرانس ملی مدیریت بحران و HSE در شریان های حیاتی، صنایع و مدیریت شهری،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات کنفرانس ملی مدیریت بحران و HSE در شریان های حیاتی، صنایع و مدیریت شهری4 دی 1392 · تهران