مدیریت بحران مناطق ساحلی در اثر توفان های حاره ای

چکیده مقاله

بیشتر کشورهای اطراف شمال اقیانوس هند در معرض خطرات ناشی از توفان های استوایی قرار دارند توفان گنو که در اوایل ژوینسال 2007 در دریای عرب رخ داد قوی ترین توفان ثبت شده در دریای عرب بوده که باعث به وجود آمدن خسارت در بخش هایی ازنواحی جنوبی ایران گردید به همین دلیل مدلسازی و بررسی آب گرفتگی ناشی از توفان در مناطق ساحلی به منظور حفاظت از اینمناطق و کاهش خسارت ها ضروری می باشد در این مقاله آب گرفتگی نواحی ساحلی شهر کنارک با استفاده از مدل هیدرودینامیک GETM بر اثر توفان گنو و 9 سناریو 4 سناریوتاریخی و 5 مسیر فرضی مدلسازی و بررسی شده است نتایج حاصل از مدلسازی آب گرفتگی نشان می دهد که حداکثر تراز کلسطح آب عامل مهم در شناسایی نقاط ساحلی در معرض خطر آب گرفتگی است بعلاوه بیشترین اب گرفتگی شهر کنارک در اثر وقوع توفان تاریخی سال 1898 که بیشترین تراز سطح آب را تولید نموده است، بوده است بطوریکه باعث آب گرفتگی مناطق ساحلی شهر کنارک به مساحت 8 کیلومتر مربع شده است لذا استفاده از نقشه های پیش بینی حدود آب گرفتگی در برنامه های مدیریت بحران به منظور حداقل سازی خسارت ها و حفاظت از این مناطق مفید خواهد بود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

لیلا مشهدی

دانش آموخته دکترای مهندسی محیط زیست دانشگاه تهران، بازرس کار اداره تعاون، کار و رفاه اجتماعی استان تهران

ناصر حاجی زاده ذاکر

دانشیار دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران

محسن سلطانپور

دانشیار دانشکده مهندسی عمران دانشگاه خواجه نصیر طوسی

مشهدی، لیلا و حاجی زاده ذاکر، ناصر و سلطانپور، محسن،1396،مدیریت بحران مناطق ساحلی در اثر توفان های حاره ای،چهارمین کنفرانس جامع مدیریت بحران و HSE،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات چهارمین کنفرانس جامع مدیریت بحران و HSE19 تیر 1396 · تهران