چکیده مقاله
عقد قرض یکی از مهمترین عقود غیرمعوض در فقه اسلامی و حقوق ایران است که به ویژه در روابط مالی فردی و نهادی نقش پررنگی دارد ماهیت این عقد، از منظر فقه امامیه، به صورت تملیک مال به طرف مقابل به شرط بازگرداندن مثل آن تحلیل شده و رایگان بودن آن، ویژگی ذاتی و شرط صحت محسوب می شود در حقوق مدنی ایران نیز، با تاثیرپذیری مستقیم از نظریه ی فقه امامیه، قواعد مشابهی در قالب مواد قانونی تصریح شده است هدف این پژوهش، تبیین ماهیت تملیکی قرض در فقه امامیه، تحلیل تطبیقی آن با دیدگاه اهلسنت، و بررسی بازتاب این مبانی در حقوق موضوعه ایران است روش کار، توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع فقهی، تفسیری و قانونی بوده است یافته ها نشان می دهد که هر سه نظام بر اصل رایگان بودن و تملیک مال قرضی اتفاق دارند، اما در جزئیاتی مانند زمان انتقال مالکیت، ضمان و شروط جانبی، اختلافاتی مشاهده می شود نتیجه آن که تفسیر صحیح و هماهنگ از عقد قرض، مستلزم بازخوانی منابع فقهی در پرتو نیازهای حقوقی نوین است و این امر، زمینه را برای انطباق کارآمدتر احکام اسلامی با نهادهای مالی معاصر فراهم می سازد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
محرابی، محمد و قاری رستمی، ربابه و جعفری، عطاءاله،1404،تحلیل تطبیقی ماهیت عقد قرض در فقه امامیه، فقه اهلسنت و حقوق مدنی ایران،نهمین کنفرانس بین المللی فقه، حقوق، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات نهمین کنفرانس بین المللی فقه، حقوق، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴23 اردیبهشت 1404 · مشهد