نقش تنظیم گری شهرداری در کنترل رفتارهای پرخطر شهری:نگاهی اجتماعی-حقوقی

چکیده مقاله

پژوهش حاضر به بررسی نقش تنظیم گری شهرداری در کنترل رفتارهای پرخطر شهری با رویکردی اجتماعی–حقوقی پرداخت هدف اصلی مطالعه، تبیین سازوکارهای حقوقی و اجتماعی ای بود که از طریق آن ها شهرداری ها توانستند رفتارهایی نظیر تخلفات ساختمانی، دست فروشی غیرمجاز، مصرف مواد در فضاهای عمومی، رانندگی پرخطر، سد معبر و آسیب های اجتماعی نوظهور را مدیریت و کنترل کنند در این چارچوب، تنظیم گری شهری نه صرفا به عنوان ابزار اعمال قدرت اداری، بلکه به مثابه سازوکاری چندبعدی شامل مقرره گذاری، نظارت، ضمانت اجرا، مشارکت اجتماعی و فرهنگ سازی تحلیل شد روش پژوهش کیفی و مبتنی بر تحلیل اسناد حقوقی، آیین نامه های شهری، رویه های اجرایی و مطالعات اجتماعی پیشین بود همچنین با بررسی کارکرد نهادهایی نظیر شهرداری تهران و کمیسیون های ماده ۱۰۰، ابعاد عملی تنظیم گری در سطح مدیریت شهری واکاوی شد یافته ها نشان داد که اثربخشی تنظیم گری شهرداری به سه عامل کلیدی وابسته بود: نخست، شفافیت و انسجام مقررات شهری؛ دوم، هماهنگی میان شهرداری، نیروی انتظامی و دستگاه قضایی؛ و سوم، پذیرش اجتماعی و مشروعیت هنجاری مقررات در نهایت، پژوهش نتیجه گرفت که تنظیم گری شهری موثر مستلزم رویکردی یکپارچه است که در آن حقوق عمومی، سیاست گذاری اجتماعی و مدیریت شهری به صورت هماهنگ عمل کنند چنین رویکردی می تواند ضمن کاهش رفتارهای پرخطر، به ارتقاء نظم عمومی، امنیت شهری و سرمایه اجتماعی منجر شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فرهاد کریمی دشتکی

شهرداری شیراز

کریمی دشتکی، فرهاد،1404،نقش تنظیم گری شهرداری در کنترل رفتارهای پرخطر شهری:نگاهی اجتماعی-حقوقی،دهمین کنفرانس بین المللی فقه، حقوق ، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴،مشهد

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دهمین کنفرانس بین المللی فقه، حقوق ، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴26 مرداد 1404 · مشهد