بررسی و ارزیابی کاربری اراضی شهر مشهد از منظر عدالت اجتماعی

چکیده مقاله

در برنامه ریزی کاربری راضی شهری، عدالت در توزیع و پراکنش فضایی کاربری ها یکی از مولفه های اساسی در توسعه پایدار شهری محسوب می شود گسترش کالبدی مشهد در دهه اخیر و افزایش جمعیت آن باعث عدم تعادل در کاربری اراضی در مناطق مختلف آن شده و توسعه پایدار شهری را به خطر انداخته است بنابراین، با توجه به اینکه کاربری ها و خدمات شهری با پاسخگویی بهنیاز جمعیتی و افزایش منفعت عمومی نقش و جایگاهی مهم در برقراری عدالت اجتماعی و فضایی دارند، هدف پژوهش شناخت و ارزیابی کاربری های شهری از منظر عدالت اجتماعی به منظور دستیابی به معیارهای متناسب و اصول برنامه ریزی توسعه پایدار شهری است نوع پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی تحلیلی است که با در نظر گرفتن دو شاخص مهم و موثر در کاربری اراضی شامل ظرفیت و عدالت اجتماعی و به کارگیری نرم افزار GIS، در چارچوب مدل های شاخص آنتروپی و میانگین نزدیک ترین همسایه و سرانه ی مطلوب، کاربری های شهری در سطح مشهد را بررسی و ارزیابی کمی و کیفی می کند نتایج پژوهش نشان می دهد کاربری ها پراکنش فضایی مناسب ندارند و تحلیل کاربری ها با شاخص های ظرفیت و عدالت اجتماعی حاکی از آشفتگی کمی و کیفی در کاربری های نواحی 13 گانه مشهد است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

براتعلی خاکپور

دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه فردوسی مشهد

سمانه لطف اللهی

دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه فردوسی مشهد

فاطمه یاقوتی

دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه فردوسی مشهد

�اکپور، براتعلی و لطف اللهی، سمانه و یاقوتی، فاطمه،1396،بررسی و ارزیابی کاربری اراضی شهر مشهد از منظر عدالت اجتماعی،اولین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی برنامه ریزی و مدیریت شهری،مشهد

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی برنامه ریزی و مدیریت شهری5 اردیبهشت 1396 · مشهد