چکیده مقاله
برنامه ریزی کاربری اراضی، زیرمجموعه ی برناه ریزی شهری و فرایندی است که در آن به تعیین نحوه ی استفاده از زمین و الگوی پراکنش مکانی فضایی کاربری های شهری در راستای افزایش سطح رفاه شهروندان پرداخته می شود یکی از مسایل اساسی در برنامه ریزی کاربری اراضی، سنجش و ارزیابی سازگاری و ناسازگاری کاربری های شهری است به منظور سنجش کیفی سازگاری کاربری ها از ماتریس سازگاری استفاده می شود در پژوهش حاضر با تلفیق مدل AHP و آنالیزهای تحلیل سازگاری در نرم افزار GIS، به طبقه بندی نواحی پیرامون حرم حضرت رضا ع در سه سطح محدوده هایی با کاربرهای سازگار، نسبتا ناسازگار و ناسازگار پرداخته ایم از آنجا که محدوده ی موردنظر به عنوان مرکز شهر مشهد ایفای نقش می کند و اراضی شهری از قیمت بالایی برخوردارند، لزوم استفاده بهینه از این اراضی و جایگزینی کاربری های ناسازگار به خوبی محسوس است یافته های پژوهش بیان می کند که حدود 55% از اراضی در وضعیت سازگار قرار دارند و حدود 1% از اراضی محدوده به کاربری های ناسازگار اختصاص دارد
کلیدواژه‌ها
نویسندگان
صابر محمدپور
عضو هیات علمی دانشکده هنر و معماری دانشگاه گیلان، رشت، ایران
سهیلا رضایی آدریانی
دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری، گروه شهرسازی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
شیوه ارجاع
محمدپور، صابر و رضایی آدریانی، سهیلا،1396،تحلیل و ارزیابی سازگاری اراضی شهری با استفاده از مدل AHP محدوده ی موردمطالعه : نواحی پیرامون حرم مطهر علی ابن موسی الرضا شهر مشهد،اولین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی برنامه ریزی و مدیریت شهری،مشهد
ارائه‌شده در
مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی و هشتمین کنفرانس ملی برنامه ریزی و مدیریت شهری5 اردیبهشت 1396 · مشهد