جایگاه پایداری محیطی در حکمرانی شهری

چکیده مقاله

پایداری محیطی در دهه های اخیر به عنوان یکی از مولفه های کلیدی توسعه شهری مطرح شده و به طور مستقیم بر کیفیت حکمرانی شهری و زیست پذیری شهرها اثرگذار است با وجود اهمیت این موضوع، در بسیاری از نظام های مدیریت شهری ایران، ابعاد زیست محیطی در فرآیندهای تصمیم گیری و سیاست گذاری شهری جایگاه مناسبی نیافته اند این پژوهش با هدف تبیین جایگاه پایداری محیطی در حکمرانی شهری و شناسایی چالش ها و الزامات تحقق آن انجام شده است روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و تحلیل محتوای سیاست ها و اسناد مرتبط با مدیریت شهری می باشد داده های پژوهش از منابع علمی، گزارش های رسمی و نمونه های موفق جهانی گردآوری و مورد تحلیل تطبیقی قرار گرفته اند یافته ها نشان می دهد که نبود هماهنگی نهادی، ضعف در نظام ارزیابی محیط زیستی و کم رنگ بودن مشارکت شهروندان از موانع اصلی تحقق حکمرانی شهری پایدار به شمار می رود نتایج تحقیق بیانگر آن است که نهادینه سازی رویکرد پایداری محیطی در حکمرانی شهری مستلزم اصلاح ساختارهای مدیریتی، ارتقای شفافیت تصمیم گیری، و ایجاد بسترهای مشارکت عمومی است در نهایت، پژوهش پیشنهاد می کند که ادغام سیاست های محیط زیستی در برنامه ریزی شهری می تواند به ارتقای تاب آوری، کاهش نابرابری های فضایی و دستیابی به توسعه شهری پایدار منجر شود