چکیده مقاله
رشد شتابان شهرنشینی در دهه های اخیر موجب بروز چالش های متعددی در نظام فضایی و زیست محیطی شهرها شده است یکی از این چالش ها، نابرابری در دسترسی به فضاهای سبز شهری و پیامدهای اقلیمی آن، از جمله پدیده جزایر حرارتی، است پژوهش حاضر باهدف تحلیل عدالت سبز در چارچوب الگوی شهر ۱۵ دقیقه ای در شهر مهاباد انجام گرفته است تا رابطه میان توزیع فضاهای سبز، دسترسی شهروندان و وضعیت حرارتی سطح زمین را مورد ارزیابی قرار دهد روش تحقیق، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر داده های مکانی و سنجش ازدور است برای تحلیل فضایی از تصاویر ماهواره ای Landsat۸، شاخص سبزینگی NDVI ، شاخص عدالت سبز GEI و مدل شبکه ای دسترسی در محیط GIS استفاده شد یافته ها نشان داد که دمای سطح زمین LST در شهر مهاباد بین ۲۳ تا ۴۲ درجه سانتی گراد متغیر است و میانگین شاخص NDVI برابر با ۰ ۲۱ می باشد همبستگی منفی معناداری بین NDVI و LST r = ۰ ۶۷ و همچنین بین GEI و LST r = ۰ ۵۴ مشاهده شد که بیانگر نقش موثر فضاهای سبز در کاهش دمای سطح زمین است تحلیل شبکه ای نیز نشان داد که تنها ۲۶ درصد از جمعیت در شعاع ۵ دقیقه ای و ۶۸ درصد در شعاع ۱۵ دقیقه ای پیاده روی به فضاهای سبز دسترسی دارند نتایج پهنه بندی نهایی نشان داد که ۵۰ درصد از سطح شهر در پهنه های «بحرانی» و «نسبتا بحرانی» قرار دارد که عمدتا نواحی جنوبی و مرکزی شهر را در برمی گیرد بر اساس نتایج، تحقق عدالت سبز در مهاباد نیازمند بازتوزیع فضایی فضاهای سبز، ارتقای کیفیت پارک های محله ای، توسعه شبکه های سبز پیوسته و تلفیق معیارهای اقلیمی در طرح های توسعه شهری است این پژوهش با ارائه چارچوبی مبتنی بر داده های مکانی و شاخص های عدالت محیطی، الگویی بومی برای برنامه ریزی پایدار فضاهای سبز در شهرهای متوسط ایران پیشنهاد می دهد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�براهیمی، واحد،1404،عدالت سبز در شهر ۱۵ دقیقه ای: برنامه ریزی و مدیریت فضاهای سبز و پارک های شهری در مهاباد باهدف کاهش جزایر حرارتی و نابرابری دسترسی،اولین همایش ملی حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری،مراغه
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین همایش ملی حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری28 آبان 1404 · مراغه