چالش های پیاده سازی رویکرد مشارکت شهروندی در بازآفرینی بافت های تاریخی با درنظرگیری ساختار مدیریت شهری در ایران

چکیده مقاله

پرداختن به مقوله مشارکت مردمی یا شهروندی در ایران برای اولین بار در دهه ۱۲۸۰ خورشیدی و در قوانین بلدیه و تشکیل ایالات و ولایات بوده که به تشکیل انجمن های بلدیه و انجمن های ایالتی و ولایتی منجر شد همچنین «لایحه قانون انجمن های ایالتی و ولایتی» در سال ۱۳۴۹ ش به تصویب مجلس شورای ملی وقت رسیده و فصل هفت قانون اساسی جمهوری اسلامی نیز درباره شوراها نوشته شده اما در عمل، ساختار متمرکز و بوروکراتیک مدیریت شهری مانع از تحقق کامل ایده مشارکت در مدیریت شهری شده است پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–توصیفی و با استفاده از منابع قانونی، اسناد ملی و نمونه های اجرایی، به بررسی رابطه مدیریت شهری و مشارکت شهروندی با تاکید بر بافت های تاریخی می پردازد تا به این پرسش پاسخ دهد که چه عواملی در ساختار مدیریت شهری ایران مانع تحقق مشارکت موثر شهروندان در بازآفرینی بافت های تاریخی می شوند نتایج نشان می دهد که در نظام مدیریت شهری ایران، علی رغم وجود شوراهای اسلامی شهر و روستا به عنوان نهادهای مردمی، محدودیت های قانونی و اجرایی موجب شده است تا نقش شهروندان عمدتا به مشارکت صوری در انتخابات و طرح های مشورتی محدود شود موانع نهادی و قانونی نظیر چندگانگی مدیریتی و ابهام در تقسیم وظایف، موانع فرهنگی و اجتماعی همچون بی اعتمادی میان مردم و نهادهای رسمی، و موانع مالی و اجرایی از جمله کمبود منابع پایدار و ضعف تسهیل گری اجتماعی، از عوامل اصلی ناکامی مشارکت موثر در بافت های تاریخی به شمار می روند بر این اساس، راهکارهایی نظیر اصلاح ساختار قانونی مدیریت شهری، نهادینه سازی آموزش مشارکتی، تقویت سرمایه های اجتماعی و ایجاد صندوق های توسعه ی محلی می تواند زمینه ساز شکل گیری مدیریتی مردم محور و پایدار در بافت های تاریخی کشور گردد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

هاتف هندوستانی

کارشناس ارشد مرمت بنا و بافت های تاریخی، گرایش حفاظت میراث شهری

هندوستانی، هاتف،1404،چالش های پیاده سازی رویکرد مشارکت شهروندی در بازآفرینی بافت های تاریخی با درنظرگیری ساختار مدیریت شهری در ایران،اولین همایش ملی حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری،مراغه

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات اولین همایش ملی حکمرانی، مدیریت و برنامه ریزی شهری28 آبان 1404 · مراغه