شیوه شناسی نظری نسبت حکمروایی شهری و برنامه ریزی شهری پایدار

چکیده مقاله

حکمروایی محلی و نظام برنامه ریزی و مدیریت شهری اهداف این تحقیق مطالعه نظری ارتباط حکمروایی شهری و برنامه ریزی شهری پایدار می باشد روش مطالعه اسنادی و تحلیل محتوا بوده است برای تحلیل داده ها از تکنیک تحلیل محتوا و روش مروری استفاده شده است این تکنیک به پژوهشگر امکان می دهد تا مفاهیم کلیدی، روابط میان آن ها و اثرات متقابل را به صورت نظام مند استخراج کند این مطالعه بر پایه استدلال قیاس و استقراء است و هدف آن، دستیابی به بینشی جامع و نظری درباره تعامل میان حکمروایی شهری و برنامه ریزی شهری پایدار است حکمروایی شهری بیانگر این است که همه شهروندان حق دارند در تصمیم گیری های موثر بر زندگی و معیشت خود به صورت مستقیم یا غیرمستقیم مشارکت داشته باشند و برنامه ریزی شهری پایدار به عنوان یکی از ابزارهای کلیدی مدیران شهری برای دستیابی به توسعه پایدار شناخته می شود این نوع برنامه ریزی اهداف میان مدت و بلندمدت را محقق کرده و منابع موجود را با چشم اندازهای آینده هماهنگ می کند نتایج تحقیق نشان داد که شاخص های حکمروایی شهری شامل اثربخشی و کارایی، مشارکت، پذیرش و پاسخگویی، مسئولیت پذیری، شفافیت، قانون مندی، توافق جمعی و عدالت و شاخص های برنامه ریزی شهری پایدار شامل اجتماعی، اقتصادی، کالبدی و زیست محیطی است ضمن اینکه بر اساس مبانی نظری بین حکمروایی شهری و برنامه ریزی شهری پایدار رابطه معناداری وجود داشت

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

ادریس دادمحمدی

کاظم وحدتی یزدیعلی امیریرضا غفاریان کهربایی

کاظم وحدتی یزدی

ادریس دادمحمدیعلی امیریرضا غفاریان کهربایی

علی امیری

ادریس دادمحمدیکاظم وحدتی یزدیرضا غفاریان کهربایی

رضا غفاریان کهربایی

ادریس دادمحمدیکاظم وحدتی یزدیعلی امیری

�ادمحمدی، ادریس و وحدتی یزدی، کاظم و امیری، علی و غفاریان کهربایی، رضا،1404،شیوه شناسی نظری نسبت حکمروایی شهری و برنامه ریزی شهری پایدار،یازدهمین کنفرانس ملی و چهارمین کنفرانس بین المللی برنامه ریزی و مدیریت شهری،مشهد

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات یازدهمین کنفرانس ملی و چهارمین کنفرانس بین المللی برنامه ریزی و مدیریت شهری14 آبان 1404 · مشهد