چکیده مقاله
الگوی شهر پانزده دقیقه ای به عنوان رویکردی نوین در برنامه ریزی شهری هدفمند بهبود دسترسی شهروندان به خدمات و فضاهای شهری در شعاع نزدیک به محل سکونت را دنبال می کند این پژوهش با هدف بررسی چالش ها و الزامات حکمروایی محلی برای تحقق این الگو در بافت فرسوده مرکزی تهران طراحی شد مطالعه حاضر از رویکرد ترکیبی کیفی کمی بهره برد و از روش های تحلیل اسناد، مصاحبه با ۱۵ نفر از خبرگان ارگان شهری و پرسشنامه ای میان ۳۸۴ شهروند استفاده کرد یافته های کیفی نشان داد که مهم ترین موانع تحقق شهر پانزده دقیقه ای ضعف هماهنگی نهادی، تمرکزگرایی و محدودیت اختیارات مدیریت محلی است تحلیل کمی نیز تاکید کرد که تمامی ابعاد حکمروایی محلی نهادی ساختاری، مدیریتی اجرایی، اجتماعی فرهنگی و کالبدی زیرساختی پایین تر از حد متوسط قرار دارند؛ به ویژه بعد نهادی ساختاری با میانگین ۲/۱۵ بیشترین ضعف را نشان داد نتایج آزمون فریدمن نیز اهمیت بالای اصلاحات نهادی و ارتقای ظرفیت های مدیریتی برای تحقق این الگو را تایید کرد پژوهش بر ضرورت بازآرایی نظام حکمروایی محلی، افزایش اختیارات شوراها، ارتقای هماهنگی میان نهادها، جلب مشارکت مردمی و تامین منابع مالی پایدار تاکید دارد یافته ها نشان می دهند که تنها با هم راستاسازی اصلاحات نهادی، ارتقای ظرفیت اجرایی و تقویت سرمایه اجتماعی می توان شهر پانزده دقیقه ای را به عنوان الگویی پایدار و عادلانه در بافت های فرسوده تهران و سایر کلان شهرهای ایران محقق ساخت این پژوهش می تواند راهنمای سیاست گذاران، مدیران شهری و پژوهشگران در مسیر ارتقای عدالت فضایی و تاب آوری شهری باشد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�براهیمی، واحد،1404،چالش ها و الزامات حکمروایی محلی برای تحقق الگوی شهر پانزده دقیقه ای در بافت فرسوده مرکزی تهران،یازدهمین کنفرانس ملی و چهارمین کنفرانس بین المللی برنامه ریزی و مدیریت شهری،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات یازدهمین کنفرانس ملی و چهارمین کنفرانس بین المللی برنامه ریزی و مدیریت شهری14 آبان 1404 · مشهد