شبیه سازی و بهینه سازی برداشت از آب زیرزمینی در آبخوان ساحلی دریاکنار با مدل سوترا و الگوریتم ژنتیک

چکیده مقاله

آب زیرزمینی در مناطق ساحلی، یکی از منابع مهم تأمین آب بشر میباشد که به علت مجاورت با آب شور دریا و احتمال هجوم این آب شور، مدیریت آن از اهمیت بسزائی برخوردار است با توجه به سفره های آب شیرین مناسب در شمال کشور و جنوب دریای خزر، این تحقیق در منطقه دریاکنار انجام گردید در این تحقیق، تداخل آب شور و شیرین توسط مدل سوترا شبیه سازی گشته و برای اینکه بتوان نرخ پمپاژ را بهینه نمود، از مدل مذکور استفاده شد تا رفتار غیرخطی اندرکنش آب شور و شیرین در منطقه مورد مطالعه را به صورت روابط ریاضی درآورد روابط به دست آمده در یک مدل بهینه سازی با الگوریتم ژنتیک استفاده شده و بهترین مقدار برداشت از آب شیرین که مرز آب شور را در محدوده مجاز نگه دارد،محاسبه گردید مدل مذکور در محیط MATLAB نوشته شد و متوسط برداشت که از ۱۰۰ نسل نتیجه شد معادل 10/065 لیتر در ثانیه به دست آمد و حداکثر برداشت مجاز که همه محدودیت ها رعایت شده باشد، مقدار 10/466 لیتر در ثانیه بود حداکثر پیشروی پاشنه آب شور مقدار ۱۹۰ متر بود که نسبت به شرایط طبیعی که ۸۰ متر بود، همچنان در محدوده مجاز بوده و امکان رسیدن آن به محل چاه وجود نداشت

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

نسیم طوفان تبریزی

دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه منابع آب، دانشگاه تربیت مدرس

مهدی سلامی

دانش آموخته کارشناس ارشد، گروه آبیاری و زهکشی، دانشگاه تربیت مدرس

کورش محمدی

دانشیار، گروه آبیاری و زهکشی، دانشگاه تربیت مدرس

�وفان تبریزی، نسیم و سلامی، مهدی و محمدی، کورش،1387،شبیه سازی و بهینه سازی برداشت از آب زیرزمینی در آبخوان ساحلی دریاکنار با مدل سوترا و الگوریتم ژنتیک،سومین کنفرانس مدیریت منابع آب،تبریز

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین کنفرانس مدیریت منابع آب23 مهر 1387 · تبریز