تعیین حد ماکسیمم برداشت آب زیرزمینی از آبخوان های ساحلی با استفاده از مدل بهینه سازی الگوریتم ژنتیک

چکیده مقاله

تهاجم آب شور دریا به ابخوانهای ساحلی مهمترین عامل الودگی و از دست رفتن منابع آب شیرین زیرزمینی در نواحی ساحلی است به همین جهت کنترل برداشت منابع آب زیرزمینی دراین نواحی تا حد بسیار زیادی می تواند درجهت مقابله با این پدیده مثمر ثمر واقع گردد از جمله راهکارهای مدیریتی و تعدیل کننده مشکل استفاده از مدلهای بهینه سازی استدراین تحقیق به عنوان نمونه بهینه سازی عملیات پمپاژ در یک ابخوان ساحلی در نظر گرفته شده است بگونه ای که بتوان بیشترین مقدار ممکن ازمنابع آب زیرزمینی را استخراج نمود بدون اینکه غلظت شوری و یا افت بار هیدرولیکی از حد مجاز فراتر رود مدل بهینه سازی خود از دو بخش بوجودآمده است که شامل ابزارهای شبیه سازی جریان و بهینه سازی می باشد قسمت شبیه سازی جریا تهاجم آب شور دریا را براساس حل معادلات دیفرانسیل حاکم بصورت جریان وابسته به چگالی و به روش اجزا محدود مدل می کند و در نقاط مختلف مقدار غلظت شوری و بار هیدرولیکی را بدست میدهد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

علی رئیسی عیسی آبادی

دانشجوی دکتری عمران آب دانشگاه شهید چمران اهواز

حمیدرضا غفوری

استاد دانشکده مهندسی دانشگاه شهید چمران اهواز

�ئیسی عیسی آبادی، علی و غفوری، حمیدرضا،1390،تعیین حد ماکسیمم برداشت آب زیرزمینی از آبخوان های ساحلی با استفاده از مدل بهینه سازی الگوریتم ژنتیک،چهارمین کنفرانس مدیریت منابع آب ایران،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات چهارمین کنفرانس مدیریت منابع آب ایران13 اردیبهشت 1390 · تهران