تعیین الگوی کشت بهینه همسو با مدیریت منابع آب دشت مشهد - چناران

چکیده مقاله

با توجه به نامناسب بودن پراکندگی زمانی و مکانی ریزش های جوی در ایران و پایین بودن راندمان آبیاری در کشاورزی، آب به عنوان محدود کننده ترین عامل تولید در کشاورزی مطرح می باشد در مقاله حاضر الگوی کشت فعلی دشت مشهد چناران مورد بررسی قرار گرفته و با جمع آوری داده های مربوط به سال 1388، با هدف کاهش مصرف آب، الگوی کشت بهینه و تقریباً بهینه تعیین شد برای رسیدن به به این هدف از برنامه ریزی خطی و برنامه ریزی ایجاد گزینه ها استفاده شد نتایج مربوط به الگوی کشت بهینه حاصل از برنامه ریزی خطی نشان داد که با بکار گیری و اختصاص تمام سطح زیر کشت به محصولات و نیز کسب بازده برنامه ای مشابه الگوی فعلی، میزان مصرف آب کاهش یافته است که ناشی از ترکیب جدید محصولات در نظام تولید می باشد همچنین الگوهای تقریباً بهینه نشان دادند که حتی با افزایش 5% و 7% در مقدار آب مصرفی نسبت به حالت بهینه، تنها حداکثر 5/1% بازده برنامه ای افزایش یافته است که به لحاظ اهمیت تداوم استفاده از منابع آب و حفاظت از این منبع با ارزش چنین برداشت اضافی توصیه نمی شود با توجه به نتایج، بکارگیری الگوهای بهینه سازی در تدوین الگوی کشت دردشت توصیه می شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

نجمه مجیدی

دانشجوی کارشناسی ارشد آبیاری و زهکشی، گروه مهندسی آب، دانشگاه فردوسی

امین علیزاده

استاد دانشکده کشاورزی، گروه مهندسی آب، دانشگاه فردوسی مشهد

محمد قربانی

دانشیار دانشکده کشاورزی، گروه اقتصاد، دانشگاه فردوسی مشهد

مجیدی، نجمه و علیزاده، امین و قربانی، محمد،1388،تعیین الگوی کشت بهینه همسو با مدیریت منابع آب دشت مشهد - چناران،همایش ملی الگوهای توسعه پایداردر مدیریت آب،مشهد

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات همایش ملی الگوهای توسعه پایداردر مدیریت آب1 اسفند 1388 · مشهد