توسعه مدل بهینه یاب ضریب زبری مانینگ با استفاده از روش الگوریتم ژنتیک(مطالعه موردی: کانال سه آسیاب سنقر)

چکیده مقاله

هدف از مطالعه کنونی توسعه مدلی برای تعیین ضریب زبری کانال آبیاری به روش مهندسی معکوس و استفاده از الگوریتم ژنتیک می باشد بدین منظور و برای مطالعه ی دقیق تر 420 مترازکانال بتنی فرسوده سه آسیاب سنقر انتخاب و 15مقطع عرضی از آن برداشت شد سرعت جریان آب با استفاده از دستگاه مولینه در همه مقاطع مقاطع به دقت اندازه گیری شد سپس یک کد کامپیوتری تهیه شدکه شامل دو زیر برنامه بهینه سازی با روش الگوریتم ژنتیک و هیدرولیکی براساس روش گام استاندارد برای محاسبه نیمرخ جریان می باشد با مقایسه نیمرخ سطح آب محاسباتی و اندازه گیری شده مقادیر ضریب زبری مانینگ در 15 مقطع برداشت شده محاسبه شد به منظور صحت سنجی مدل الگوریتم از حل مسایل بهینه سازی غیرخطی مقید که دارای راه حل های تحلیلی هستند استفاده شد و معلوم شدکه نتایج به دست آمده از مدل با نتایج حل تحلیلی کاملا برابر است به منظور صحتسنجی مدل هیدرودینامیک، نتایج آن با نتایج مدل HEC RAS مقایسه شد نتایج این تحقیق نشان داد پس از بهینه یابی ضریب زبری مانینگ نیمرخ سطح آب محاسباتی با نیمرخ اندازه گیری خطای کمتر از 1/41 درصد دارد در حالیکه برای سایر روش های بررسی شده در این تحقیق خطا به مراتب بیشتر است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

رسول قبادیان

دانشیار گروه مهندسی آب دانشگاه رازی

محمدحسین ادیب راد

استادیارگروه مهندسی آب دانشگاه رازی

محمد عمرانی

دانشجی کارشناسی ارشد سازه های آبی گروه مهندسی آب دانشگاه رازی

قبادیان، رسول و ادیب راد، محمدحسین و عمرانی، محمد،1396،توسعه مدل بهینه یاب ضریب زبری مانینگ با استفاده از روش الگوریتم ژنتیک(مطالعه موردی: کانال سه آسیاب سنقر)،پنجمین همایش ملی مدیریت شبکه های آبیاری و زهکشی و سومین کنگره ملی آبیاری و زهکشی ایران،اهواز

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات پنجمین همایش ملی مدیریت شبکه های آبیاری و زهکشی و سومین کنگره ملی آبیاری و زهکشی ایران21 اسفند 1396 · اهواز