چکیده مقاله
مقررات و آیین نامههای بین المللی درخصوصطراحی، اجرا، کنترل کیفیت و نگهداری روسازی راه متنوع و گوناگون است شماری از آنها برای کلیه مراحل فوق و برخی نیز برای یکیا چند مرحله، مشخصات و معیارهای فنی لازم را تدوین مینماید که یکی از معتبرترین و جامعترین آنها در دنیا آیین نامه آشتو 1993 میباشد در ایران استفاده از مقررات، معیارها و ضوابط فنی در طرح و اجرای روسازی راه از حدود 60 سال پیشآغاز شده استو درحال حاضرآییننامه روسازی آسفالتی راههای ایران نشریه 234 تجدید نظر اول به عنوان معیار طراحی مورد استفاده قرار میگیرد این مقاله به مقایسه نتایج حاصل از طراحی به کمک ایندو روش پرداخته است با توجه به اهمیت حجم ترافیک و مقاومت بستر روسازی و نوع راه در طراحی روسازی، تغییرات حاصل از این پارامترها در نتایج طراحی از این دو روشبا هم مقایسه شدهاند تحلیل نتایج نشان میدهد که با تغییر مقاومتخاکبستر و همچنین میزان تردد ترافیکدر کل دوره طراحی، تفاوتهایی میان نتایج حاصل از این دو روش وجود دارد ضخامت لایه آسفالتی در روش طراحی نشریه 234 به مراتب کمتر از روش آشتو 1993 و ضخامت کل روسازی بیشتر بوده است در نتیجه در چنین شرایطی تجربه طراحی، مسایل اجرایی و ملاحظات اقتصادی عوامل مهمی هستند که می توانند منجر به ارائه یکطرح مناسببرایروسازیشود
کلیدواژهها
نویسندگان
ابوذر شفیع پور
دانشجو دکتری راه و ترابری، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
شاهین شعبانی
عضو هیئت علمی دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
زهیر غلامزاده
کارشناسارشد راه و ترابری، دانشگاه صنعتی خواجه نصیر، تهران، ایران
شیوه ارجاع
�فیع پور، ابوذر و شعبانی، شاهین و غلامزاده، زهیر،1394،مقایسه روش طراحی روسازی آشتو با آییننامه روسازی ایران نشریه 234،دهمین کنگره بین المللی مهندسی عمران،تبریز
ارائهشده در
مجموعه مقالات دهمین کنگره بین المللی مهندسی عمران15 اردیبهشت 1394 · تبریز