بررسی راههای احیای دستبافته گلیچ روستای دروار

چکیده مقاله

صنایع دستی یکی از شاخه های کسب درآمد و کارآفرینی محسوب می شود زنان روستایی و عشایر به عنوان هنرمندان صنایع دستی نقش عمده ای در ترویج هنر مزبور دارند با گذشت زمان و پیشرفت هایی که در ارتباطات اجتماعی رخ داده است، عموما استفاده از برخی از صنایع دستی و سنتی کشور منسوخ شده و جای خود را به اجناس وارداتی داده است از آنجا که هنرهای سنتی و صنایع دستی هویت تمدن ایرانیان به شمار می رود باید در حفظ و اشاعه آن همواره کوشا بود با توجه به تغییر سبک زندگی افراد می توان با صنایع دستی منسوخ شده ایده های نوینی را تلفیق کرد و در بخش گردشگری از آن بهره برد گلیچ بافی روستای تویه دروار از دست بافته های زنان شهرستان دامغان در استان سمنان است که پس از سیر تغییراتی در بافت و غیره منسوخ می شود حال سوال این است که چگونه می توان گلیچ بافی زنان روستای تویه دروار را احیا نمود فرض بر آن است با توجه به اهمیت هنرهای بومی می توان از گلیچ تویه دروار به عنوان یک هنر کاربردی بهره برد و جانی دوباره به آن بخشید هدف از پژوهش پیش رو ارائه راهکارهایی برای احیای گلیچ بافی زنان روستای تویه دروار دامغان در استان سمنان است پژوهش پیش رو ماهیت توسعه ای کاربردی داشته و شیوه گردآوری اطلاعات کتابخانه ای و در پاره ای موارد میدانی است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

رضیه چاکر الحسینی

کارشناس دانشگاه هنر دانشگاه ملی مهارت تهران، ایران

تارا ترک

کارشناس دانشگاه هنر دانشگاه ملی مهارت تهران، ایران

نفیسه زمانی

مربی هنر دانشگاه هنر دانشگاه ملی مهارت تهران، ایران

چاکر الحسینی، رضیه و ترک، تارا و زمانی، نفیسه،1404،بررسی راههای احیای دستبافته گلیچ روستای دروار،ششمین همایش ملی و اولین همایش بین المللی زنان روستایی و عشایری، صنایع دستی و کارآفرینی پایدار،مشهد

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات ششمین همایش ملی و اولین همایش بین المللی زنان روستایی و عشایری، صنایع دستی و کارآفرینی پایدار23 مهر 1404 · مشهد