افزایش احتمال کار کردن سیستم با گذر از دوران عمر اولیه

چکیده مقاله

یکی از شاخص های مهم در ارزیابی طول عمر یک سیستم، احتمال کار کردن آن تا یک زمان مشخص یا همان قابلیت اطمینان است احتمال کار کردن یک سیستم تابعی از احتمال کار کردن اجزای آن است احتمال خرابی یک جزء نیز به نرخ خرابی آن بستگی دارد اکثرپژوهش های در این زمینه نرخ خرابی اجزا را در طول زمان ثابت فرض میکنند اما معمولا در واقعیت بنا بر وجود عواملی نرخ خرابی اجزاثابت نیست یکی از حالات متداول برای نرخ خرابی متغیر در طول زمان منحنی وانی شکل است که در آن ابتدا نرخ خرابی زیاد، پس ازیک روند کاهشی در یک دوره زمانی ثابت و در نهایت به صورت افزایشی است دوران عمر اولیه که در آن نرخ خرابی اجزا ابتدا زیاد و سپسبه صورت کاهشی است، می تواند باعث خرابی های اولیه و در نتیجه کاهش احتمال کار کردن اجزا شود حذف این دوره عمر اولیه با انجامآزمایش هایی در یک شرایط کنترل شده قبل از شروع استفاده عملی از یک سیستم میتواند باعث جلوگیری از خرابی های اولیه و در نتیجهبهبود احتمال کارکرد سیستم شود در این مقاله به بررسی حذف دوران عمر اولیه و تاثیر آن روی قابلیت اطمینان سیستم پرداخته می شود نتایج به دست آمده نشان می دهد که در همه شرایط حذف دوران عمر اولیه لزوما منجر به بهبود قابلیت اطمینان نمی شود و به پارامترهاییبستگی دارد که در این مقاله به تحلیل حساسیت آ نها و تحلیل شرایطی که حذف دوران عمر اولیه باعث بهبود قابلیت اطمینان می شودپرداخته می شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

هادی قلی نژاد

استادیار مهندسی صنایع، مجتمع آموزش عالی گناباد

رمضان خسروی

استادیار مهندسی صنایع، مجتمع آموزش عالی گناباد

قلی نژاد، هادی و خسروی، رمضان،1403،افزایش احتمال کار کردن سیستم با گذر از دوران عمر اولیه،دهمین کنفرانس بین المللی مهندسی صنایع و سیستم­ ها،مشهد

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دهمین کنفرانس بین المللی مهندسی صنایع و سیستم­ ها28 شهریور 1403 · مشهد