تاثیرگذاری مداومت عمل عبادی در تربیت دینی

چکیده مقاله

انسان، شگفت انگیزترین آفریده خدای بزرگ و والاترین نشانه قدرت بیمنتهای اوست و مستعد اتصاف به همه صفات وکمالات الهی است خداوند، انسان را خلق کرد تا به مقام قرب الهی و جانشینی خدا در زمین برسد و این سیر جز با تربیت صحیح محقق نخواهد شد حقیقت انسان، ملکوتی است که با طی مراتب قوس نزولی در این عالم خاکی سکنی گزیده است و تربیت تنها راه دستیابی به آن حقیقت مقدس است پیام آوران الهی آمده اند تا زمینه های این تحول بزرگ را در وجود انسان فراهم آورند و آنان را از این برهوت ظلمانی به نور هدایت رهنمون گردند تردیدی نیست که اگر انسان بر اساس معیارهای الهی تربیت نشود در همان مرتبه حیوانیت باقی خواهد ماند قرآن کریم و سنت اهل بیت ع و به طور کلی دین اسلام، بهترین راه تربیت را که مبتنی بر شناخت حقیقت انسان و نیازهای اوست، ارائه میکند تمام موفقیتهای مادی و معنوی انسان در گرو اندیشه های دینی بارور، پویا و موثر است و همه افراد از ویژگیهای مختلفی برخوردار هستند که باعث میشود آنان بتوانند مهارتهای خود را در راه جدید به کار اندازد بنابراین، تربیت دینی، یکی از مهمترین اهداف دین اسلام است که در هر سنی برای یک فرد مطرح است تربیت دینی عبارت است از مجموعه اعمال عمدی و هدفدار، به منظور آموزش گزاره های معتبر یک دین به افراد دیگر به نحوی که آن افراد در عمل و نظر به آن آموزه ها متعهد و پایبند گردند تربیت دینی در جامعه معاصر ایران، به دلایل فراوانی از جمله جهانی شدن و ورودگسترده فناوری های اطلاعاتی و ارتباطاتی به زندگی روزمره افراد، دستخوش تغییر و تحول شگرف و در عین حال خطرناک شده است از طرف دیگر، در مطالعات انسان شناختی و جامعه شناختی یکی از مهم ترین پدیده های دینی مناسک است که جایگاه خاصی در فهم دین داشته است قرآن کریم آداب و شعائر دینی را جزء خصوصیات همه ادیان و یکی از قدیمیترین سنتهایفرهنگی در هر جامعه می داند قرآن کریم میفرمالکلیدامه: جعلنا منسکاهم ناسکوه؛ برای هر امتی عبادتی قرار دادیم تا آن عبادت را انجام دهد سوره حج آیه 6 بنابراین سخن قرآن تاییدی است بر یافته های انسانشناسی که در آن تاکید بر آن است که هیچ جامعه شناخته شده ای نیست که در آن نوعی مراسم و آیینهای دینی وجود نداشته باشد