حکمرانی شهری پایدار و مدیریت دیجیتال

چکیده مقاله

شهرنشینی به سرعت در حال گسترش است و جمعیت شهرها در بسیاری از کشورها بیش از نیمی از جمعیت کل کشور را تشکیل می دهد این روند با خود پیامدهای گسترده ای به همراه دارد: فشار بر منابع طبیعی، افزایش آلودگی هوا و آب، کاهش کیفیت زندگی و نابرابری در دسترسی به خدمات شهری حبیبی و پاکزاد، ۱۳۹۴ در چنین شرایطی، حکمرانی شهری سنتی، که بر تصمیم گیری متمرکز و از بالا به پایین استوار بود، پاسخگوی نیازهای شهرهای مدرن نیست حکمرانی شهری پایدار مفهومی است که به دنبال ایجاد تعادل میان توسعه اقتصادی، عدالت اجتماعی و حفاظت محیط زیست است حسین زاده دلیر و کاظمی، ۱۳۹۸ شاخص های آن شامل شفافیت، پاسخگویی، مشارکت شهروندان، عدالت اجتماعی، پایداری محیطی و کارایی اقتصادی است اهمیت این شاخص ها در ایران نیز محسوس است؛ چرا که بسیاری از شهرهای بزرگ با مشکلاتی چون تراکم جمعیت، ترافیک، آلودگی هوا و کمبود فضای سبز مواجه هستند رفیعیان و رضوانی، ۱۳۹۷ در کنار این ضرورت ها، مدیریت دیجیتال شهری به عنوان ابزاری برای ارتقای کارایی و شفافیت مطرح شده است فناوری های نوین می توانند به بهبود فرآیندهای شهری، افزایش مشارکت شهروندان و کاهش نابرابری ها کمک کنند بررسی ادبیات نشان می دهد که استفاده از فناوری های دیجیتال در شهرهای جهان، تاثیر مثبت بر حکمرانی پایدار داشته است Nam & Pardo, ۲۰۱۱؛ Albino, Berardi, & Dangelico, ۲۰۱۵ هدف این مقاله، ارائه یک مرور تحلیلی بر ارتباط مدیریت دیجیتال و حکمرانی شهری پایدار، با بهره گیری از مطالعات داخلی و خارجی است مقاله همچنین به چالش ها و فرصت های پیاده سازی این مدل ها در شهرهای ایران می پردازد